Ervaringen

Ervaringen en reacties van onze klanten

Bent u zelf met Tayari Safari op vakantie geweest? Wij zouden het leuk vinden als u uw ervaringen wilt delen op onze website. U kunt het formulier hier invullen.

3-daagse safari Mikumi

Fam. van P. (november 2018)

Wij zijn net terug van de 3 daagse safari met een geweldige chauffeur/begeleider Samwell. Altijd keurig op tijd op zijn afspraken. Zeer veel kennis van de dieren en omgeving. Hij heeft zich maximaal ingezet om ons de dieren te laten zien die wij wilden zien inclusief de luipaard. Niet opdringerig een zeer bescheiden begeleider. Een fantastische gamedrive met zo'n begeleider zullen wij deze harddrive nooit vergeten en iedereen aanbevelen. 

Mikumi en Selous

Christine (19 - 30 juni 2018)

Twee jaar geleden heb ik mijn eerste safari met Tayari safari ondernomen in de noordelijk gelegen parken  zoals Serengeti en Ngorongoro. Een onvergetelijke ervaring. Dit jaar besloten om de zuidelijk gelegen parken  te bezoeken nl. Mikumi en Selous Game Reserve. Het is ook dit jaar een bijzondere trip geworden.

Lees meer...
Wat een rust heerst er in deze beide parken in vergelijking met de drukte in de Serengeti. Op één of andere manier doen deze parken me  ongerept aan met totaal andere vegetatie dan in het noorden. Ongelooflijk veel dieren gespot, zelfs wilde honden, dankzij onze gids en chauffeur Gabriel voor wie geen enkele vraag teveel is, een ongelooflijke kennis heeft van de dieren en een super professioneel oog  heeft om dieren te spotten. Een man met een passie voor dieren. Hartelijk dank hiervoor.Respect eveneens voor de bijzondere rijkunsten van Gabriel. Leuke boottocht gemaakt op de rivier die door de Selous stroomt waarin nijlpaarden en krokodillen zich thuis voelen. De lange  tocht met de jeep van Mikumi naar Selous is ook een mooie ervaring. Op deze manier krijg je toch een indruk van hoe en waarvan de bevolking in dit gebied leeft en rijd je ook door een heel mooi en afwisselend landschap. Tevens dank aan Gerard en Marjolijn voor de goede organisatie.  Mikumi en Selous waren voor ons toch wel een bijzondere en leuke ontdekking.

Welkom thuis

C. Chamuleau (juni 2018)

Ha Gerard,

Een beetje laat berichtje van mij. Maar we zijn goed terug gekomen in Nederland na een enorme gave ervaring in Tanzania!

Aller eerst wil ik je bedanken voor het organiseren van deze mooie en onvergetelijke reis. Het is ons erg goed bevallen. Wij willen nogmaals iedereen van Tayari bedanken die voor deze mooie reis hebben gezorgd. Met in het bijzonder Givty en Vincent. Zij hebben echt gezorgd dat wij ons deze hele trip op ons gemak voelde en hebben ons veel verteld over de omgeving, natuur en de cultuur. Zij wisten hier allebei veel van en vonden het leuk om over te vertellen echt TOP! En dan de heerlijke maaltijden die Vincent iedere dag maakte, geweldig!

Lees meer...

Zelfs toen de auto stuk ging bleef Givty rustig en zorgde dat wij ons op ons gemak voelde. Hij nam zijn verantwoordelijkheid en zorgde dat de auto snel gerepareerd werd. Het enige jammere was dat het gebruikelijke hotel overboekt was en we in een ander en minder hotel moesten slapen. (al kon givty daar niks aan doen omdat alles vol zat die dag)

De ervaring bij de waterval vlakbij de camping van Lake Natron was ook erg leuk even als de wandeling de volgende ochtend. Het enige jammere was dat die gids die toen mee liep niet zoveel vertelde en alleen kort antwoord gaf als we iets vroegen over de omgeving.

En een ander klein minpuntje was in de Ngorongoro crater, Givty had ons verteld dat we vroeg de krater in zouden gaan daar zouden lunchen en eind van de dag weer terug zouden gaan om de spullen op te halen van de camping en dan terug zouden rijden naar Mto wa Mbu. Nadat Givty s'avonds de auto had getankt kwam hij terug en moest hij ons mededelen dat we maar een halve dag de krater in mochten. Dit kwam door de slechte wegen hadden ze tegen hem gezegd. En als we langer de krater in wilde we nog extra hadden moeten betalen. Dit vonden wij wel een beetje gek omdat er bij het in gaan van het park door de parkwachters niks van hadden gezegd en Givty daar voor ons betaald heeft voor een hele dag zoals van te voren was afgesproken. Gelukkig hebben we in die halve dag wel voldoende gezien en ook de Neushoorn nog gespot..

Maar bovenal kijken wij terug op een zeer geslaagde vakantie en een super gave ervaring! En ook willen we nogmaals zeggen dan Givty en Vincent een super goed duo zijn en dat zij echt goed voor ons gezorgd hebben.

Nogmaals dank.

Lion King

G. de Kroon (november 2017)

Wij hebben de 12 daagse safari rondreis 'Lion King' gemaakt en vonden de reis een fantastische en onvergetelijke ervaring. Met zeer ervaren chauffeurs die precies de plekken wisten te vinden waar het wild verbleef, zodat we de 'big five' en alle in deze regio voorkomende dieren hebben gespot.

Ook de kennismaking met de Masai en de bushmen was zeer bijzonder, je kreeg een goed beeld van de levenswijze van deze bevolkingsgroepen, die nog dicht bij de natuur staat.
Kortom we hebben zeer genoten en kunnen deze reis aan iedereen aanbevelen.

Familie safari - Noordelijke parken

Familie Derckx (29 juli - 12 augustus 2017)

Eind juli was het dan zover. Onze allereerste verre reis met het hele gezin. Best spannend hoe onze mannen, 9 en 12 jaar, het zouden gaan vinden na jaren van "zon-zee-strand-vakanties".

We hadden bewust voor Tayari safari gekozen vanwege het persoonlijke en kleinschalige karakter. Het contact vooraf met Gerard verliep perfect. Als we vragen hadden, kregen we meestal binnen een dag antwoord.

Lees meer...
We hadden gekozen voor de familiereis door de noordelijke parken waarbij ons verzoek om bij voorkeur met ons gezin alleen in een jeep te zitten, keurig werd ingewilligd.

Na een goed verlopen vlucht van Düsseldorf via Abu Dhabi naar Dar Es Salaam werden we keurig door een chauffeur van Tayari opgewacht en naar "het hoofdkwartier" gebracht. Daar maakten we kennis met Gerard en onze chauffeur/gids voor de komende weken, Gabriel. Het goede gevoel tijdens de kennismaking werd tijdens de safari alleen maar bevestigd. Altijd opgewekt, altijd een oog voor de kinderen, zeer deskundig en zeer prettig in de omgang. Mede door Gabriel is de rondreis perfect verlopen. Het programma was zeer gevarieerd waarbij ieder park weer zijn eigen specifieke kenmerken had.

Al met al een zeer geslaagde reis waarbij onze keuze om "basic" te reizen erg goed bevallen is. Gerard, Gabriel en de rest van je team hartelijk dank voor deze onvergetelijke reis. Mochten we ooit opnieuw richting Tanzania af willen reizen zullen we zeker opnieuw contact opnemen.

Rondreis op maat Zuidelijke parken

Mirjam Bijlenga (15 juli - 2 augustus 2017)

Na onze goede ervaring 2 jaar geleden opnieuw met 2 gezinnen geboekt bij Gerard en zijn team. Voor ons de ideale organisatie omdat alles op maat kan en passend bij je eigen budget. Wat ons opviel is dat de organisatie groter is gegroeid en nog professioneler probeert om te gaan met alles wat op je pad komt. Want Tanzania betekent ook aanpassen aan wat het land je bied en meebewegen met  de omstandigheden. Niet willen dat alles perfect verloopt zoals wij in het westen graag overal controle over willen hebben maar gewoon genieten en je geen zorgen maken over zaken die eigenlijk niet echt belangrijk zijn.

Lees meer...
Het team wat wij mee hadden (gids Gabriël en kok Samuel) met Gerard op de achtergrond deed er alles aan om onze reis weer tot een onvergetelijke ervaring te maken. De zuidelijke parken zijn fantastisch (Mikumi en Selous) en met zijn 10-en midden in de Selous kamperen was bijzonder. Een vuur om de dieren weg te houden hielp maar ten dele dus kwamen hyena's 's nachts rond de tent scharrelen (inclusief spelen met het afval) en een hippo en leeuw vlakbij ons kamp, dit was te zien de dag erna  aan de sporen. Het vertrouwen wat Gabriël uitstraalde t.a.v. veiligheid, zijn respect voor de dieren en natuur, het terechte trotse gevoel t.a.v. zijn land en de enorme kennis die hij bezit, wij waren blij dat we hem opnieuw als onze gids hadden gevraagd. En Samuel die ons elke dag verwende met lekkere maaltijden en de meest heerlijke soepjes. Ondanks de eenvoud voelde het als pure luxe in een land als Tanzania. Wij kozen ervoor alles per jeep/open truck te bereizen om zo dicht mogelijk Tanzania te kunnen ervaren. Ondanks soms lange ritten over hobbelige wegen echt aan te raden wanneer je vind dat Tanzania meer is dan alleen wildparken. Voor ons is dit land bij uitstek het vriendelijkste en mooiste land om je thuis te voelen. En de hoeveelheid dieren in de parken is enorm. En met een gids die nauwelijks een verrekijker nodig heeft en werkelijk alles oppikt, zie je zoveel moois! Inclusief een groep van 17 jagende wilde honden, uniek om te zien! Kortom, mochten we op een dag weer naar Tanzania willen (want het land bied zoveel meer moois) dan zal het weer met Gerard en zijn team zijn. De onderlinge saamhorigheid en goede samenwerking tussen alle teamleden is voelbaar en zichtbaar. Kom je eindelijk na je rondreis en een lange reisdag aan op de lodge staat een groot deel van het team ons en hun eigen teamlid warm te verwelkomen. Waar gebeurd dat nog. Top!! Enorm bedankt en wie weet tot ziens....Kwaheri!

Mikumi en Zanzibar

Familie Bouwman (31 mei - 8 juni 2017)

Heerlijke Afrika ervaring met het Tayari-Safari team

Ook wij (gezin, 6 volwassen personen) hebben een mooie reis achter de rug. Dank aan het hele Tayari Safari team (Gerard, Leonard, George, Sudy en de andere). Persoonlijke benadering, komen hun afspraken na, goed bereikbaar voor vragen, keurig aanwezig op de alle afgesproken tijden. Binnenlands vliegen, Ferry, Auto; alles volgens afspraak of anders tijdens de reis in goed overleg verandert. Immers; 'This is Africa'.

Lees meer...
Een reis, opgezet zoals de meeste ervaringen beschreven. Onze 8-daagse reis bestond uit 3 dagen safari (Makumi-park) en 5 dagen Zanzibar (Mbuyuni Beach Village). Voor 4 van de 6 personen was dit hun 1ste Afrika ervaring.  Contrasterende beelden van de armoe in miljoenen stad Dar Es Salaam tot prachtige safari dieren en de 'one million dollar view' Zanzibar stranden.

De bezielende leiding van George, als safari gids, zal ons bijblijven. Zoeken naar dieren. Vroeg opstaan, soms laat weer terug. Well done. Afsluitend met de ontspanning in het goed verzorgde Changu Beach Hotel waar we fijne persoonlijke service hebben ervaren.

Voor ons een passende en mooie gezinsvakantie.

TIP's: Houdt er rekening mee dat cash pinnen dun bezaaid is, of betaling per creditcard er nauwelijks mogelijk is. Hoewel alles vol-pension zijn de drankjes en souvenirs best wel westers geprijsd. Neem voldoende Euro's of Dollars mee.

Lynette, Vianne, Lorenzo, Robin, Bart & Gonnie

Game Parken

Fam. Aarts (april 2017)

Helemaal top, echt vakantie ! Na aankomst was alles goed geregeld en hoefde we nergens meer over na te denken.

Het programma van de game parken is leuk en afwisselend, en was voor de kinderen ook leuk. Voordeel dat we buiten het hoog seizoen zaten was dat het in de parken lekker rustig was, en we niet in de file naar een leeuw stonden te kijken !

Het Fanaka resort is niet groot (maar wij zaten er toch als bijna enige). De kamers zijn voor een heel gezin wel klein, maar,,, de bedden zijn goed (slaapmat zelfs niet gebruikt !), en de douche was warm. Het eten was simpel, maar wel heel lekker en genoeg voor iedereen; geen buffet of zo, maar daar kwamen we ook niet voor. Als je de hele dag weg bent krijg je een goed gevulde lunchtrommel mee, die ook weer prima smaakte.

Chauffeur Franky wist de goede plekken te vinden en spreekt (net als de andere medewerkers) goed engels.

Zeker een aanrader als je niet teveel aan luxe vast houdt, maar wel om de echte Afrika beleving geeft !

5 daagse safari Serengeti

Mohamed en Anissa (11 april 2017)

Salaam alaikom, jamboo (hallo).

In maart 2017 zijn wij op safari gegaan met tayari reizen. We hebben een onvergetelijke safari gehad. Op vliegveld Kilimanjaro werden we zoals afgesproken opgehaald door  Franky. Hij bracht ons naar een hotel in Arusha die door Gerard is geregeld. De volgende dag zoals afgesproken werden we weer door Franky opgehaald en gebracht naar camping  fanaka in mto mto wa mbu. Hier verbleven we in een lodge.   de avond voor vertrek, werden we goed voorbereid door ranger Gift en chefkok Vincent. Deze 2 mensen verbleven met ons, tot ze ons weer op vliegveld kilimanjaro hebben afgezet. De safari was grandioos.

Lees meer...
We hebben veel gezien waaronder een groepje leeuwen die een aanval inzette op een groepje topi's. de leeuwen konden we zowat aanraken zo dichtbij waren ze. Voor de rest hebben we van alles gezien waarbij ranger Gift ons veel over kon vertellen. Ranger Gift is een echte kenner en kent alle weggetjes in de serengeti. Chef-kok Vincent zorgde optimaal voor het eten complimenten. We werden als een koningspaar behandeld door deze twee man. Zij deden alles voor je en regelde alles wat je hartje je begeerde. Tips voor safari: neem een slaapzak mee, zaklamp, gehoorbescherming (voor snacht. Wij hoorden de leeuwen, hyena’s en buffels volop). Een goede verrekijker en een fotocamera met een goede zoom. En neem oude kleding, speelgoed, pennenpotloden en schrijfgerei mee voor de kinderen in Tanzania. Nogmaals mijn complimenten voor Vincent en Gift die ons een onvergetelijke safari hebben bezorgd. Tayari is een aanrader en betaalbaar.

Migratie Serengeti

Heidi en Michiel (maart 2017)

In juli/augustus hebben wij een geweldige 8 daagse safari gehad. De chauffeur Gabriël en kok waren echt geweldig, waardoor wij een onvergetelijke vakantie hebben gehad. De camping is primitief, maar dat hoort ook bij deze reis. De kok maakt 3 keer per dag een heerlijke maaltijd. Gabriël heeft ons echt de mooiste plekken en dieren laten zien. Nogmaals bedankt Gabriël.

Tip: een slaapzak en zaklamp zijn wel erg prettig op de camping...

De volgende reis naar Tanzania boeken we zeker bij Tayari Safari.

Wat een machtig mooie ervaring!!

Hans Starrenburg (21 november 2016)

Allereerst de lodge in Mto wa Mbu, prima lodge heeft alles wat de vakantieganger wenst. Kamers zijn basic, maar schoon en alles werkt, kleine opmerking er is geen kastruimte aanwezig, wij hadden daar geen moeite mee, maar kan me indenken dat als men dit niet weet er teleurstelling zou kunnen ontstaan.

Dan de maaltijden, heerlijk en heel divers, prima verzorgd door onze kok Vincent, hij verstaat zijn vak.

Lees meer...
De safari's echt adembenemend, ontzettend veel dieren gespot, van Aasgieren tot Zebra's werkelijk alles. Machtig mooie foto's geschoten van leeuwen, cheeta's en luipaarden. Maar ook de vele nijlpaarden, gazelle's giraffen enz.
De Serengeti en Ngorongoro krater absolute schoonheid, in de krater hebben wij (al was het heel in de verte) de neushoorn gezien.

Enorme aantallen olifanten zowel op de Serengeti als in het Tarangire park gezien.
Onze gids Frank wist haarfijn de weg en heeft echt het uiterste uit zijn auto gehaald om ons te brengen naar de mooiste spots. Frank is een geweldige kerel en niks dan lof.
Maar ook de andere gidsen die ons mee namen op bezoek aan de Maasi of de bosjesmannen en de tocht door Mto wa Mbu heeft heel veel indruk achtergelaten.

Tips:
Wij hebben tijdens de safari's overnacht in tentjes, is prima te doen, heerlijk om de echte jungle geluiden te horen 's nachts. Neem wel zaklampen en voor de overnachting in Ngorongoro warme kleding mee, het is echt fris.
Je kan je prima verschonen op de camping, let wel op, alleen op de camping bij de krater was warm water en konden wij de batterijen van de telefoons en camera's opladen.
Op de camping in de Serengeti was dit niet mogelijk en heeft onze gids voor een oplossing gezorgd.

Al met al bedankt Gerard en jouw team voor deze ongelofelijke vakantie.
Tayari is absoluut niet duur en levert wat het belooft.

9-days wildlife + extra dagen

Guus (november 2016)

Als eerste een compliment voor de website, hij is mooi geworden Gerard! Nog regelmatig denk ik terug aan een mooie reis en fijne tijd in Tanzania!

Ik heb een fantastische tijd gehad en zou spoedig weer willen komen.

Groeten aan iedereen en alle goeds!

Guus

Familie safari

Willemijn Jurgens (22 september 2016)

In juli/aug 2016 hebben wij (gezin met 3 kinderen van 14, 13 en 11 jr) de familie-safari gedaan. We genieten nog na, zoveel gezien en beleefd. Het succes van Gerard zit in de goede keuze van zijn personeel. Mede dankzij onze driver Gift was onze reis zo geslaagd; fijn en leuk gezelschap, voorkomend en hij loste alle "small problems" (oa kapotte auto's) rustig op. De reis is gevarieerd en goed opgebouwd, te beginnen bij Saadani. Saadani ligt prachtig aan de oceaan, de campsite aan het strand. Wij kwamen in het park geen anderen tegen en moesten goed zoeken naar dieren. Daarna naar Mkomazi, mooi rustig park, maar voettocht was minder spannend dan we dachten.

Lees meer...
De campsite in Mto Wa Mbu met de grote buitenkeuken is erg gezellig en de kok Vincent maakte met altijd goede zin uitgebreide en lekkere maaltijden. De flamingo's waren helaas niet in Lake Manyara, Tarangire vond ik het mooiste park van de reis en de Ngorongorokrater is ook indrukwekkend. Deze parken zijn een stuk drukker dan de eerste twee, maar er zijn dan ook heel veel dieren. Het blijft bijzonder om de dieren te zien. De rustdag was ook zeer de moeite waard, we zijn naar een Masaaidorp gefietst en hebben nog mooi houtsnijwerk gekocht bij een werkplaats. Dan de weg naar de Usumbara mountains, een stuk rijden maar weer zo anders en zo mooi! In de koudere bergen sliepen we in een mooi hotel op een unieke plek.

Ik was bang dat het vele rijden ons zwaar zou vallen, maar dat was helemaal niet zo. Er is zoveel te zien onder weg, zoveel dorpjes en mensen. Het is leuk om zo veel van het land te zien. De reis was fantastisch, ik denk er nog dagelijks aan.

Daarna gingen wij naar Zanzibar. Changu Beach is een heerlijke plek aan het strand met mooi zwembad, maar ik was minder onder de indruk van de baas Ernest en van de maaltijden. Met een locale jongen, die klanten wierf op het strand, hebben we onvergetelijke trips gemaakt, gesnorkeld, met dolfijnen gezwommen en op een zandbank gebarbequed: kreeft en allerlei soorten vis. Zanzibar was een hele fijne afsluiting.

Weer goed en wel thuis zijn wij nog vol van de reis, het was de mooiste en leukste reis die wij hebben gemaakt. Dank je wel Gerard!

Reis naar  Tanzania

Mark  Milius (juni 2016)

Na 2 weken vrijwilligerswerk te hebben gedaan had ik nog 2 weken om vrij rond te reizen. Gezien Tanzania  niet echt een backpack land is en het moeilijk is om betrouwbare reisorganisaties te vinden kwam ik gelukkig uiteindelijk uit bij Gerard Groot. Fijn om met iemand die Nederlands spreekt je reis helemaal uit te stippelen. Gerard is creatief en denkt goed met je mee en luistert naar je wensen. Zo heb ik de laatste weken een prachtig reis gemaakt door het land Tanzania. Zo heb ik het Mikumi Park bezocht met reisgids Gabriel. Iemand die erg veel weet van de dieren en 2 goede ogen heeft en van een afstand de meest kleine dieren kan zien. Ook de parken Serengeti en Norrongoro Krater zaten in de package deal. Het is niet moeilijk daar om dieren te spotten, er zijn er namelijk zo veel!  Ook heb ik na mijn vrijwilligerswerk wat rustdagen genomen bij de lodge van Gerard Groot zelf in Dar el salaam. De lodge zit naast een prachtig strand waar je in 5 minuten bent.  De plaatselijke kok Samuel daar kan zeer goed koken!! Al met al een van de leukste reizen ooit, mede dankzij Gerard.

Lodge Dar es Salaam

Lubette (april 2016)

In tegenstelling tot veel andere klanten, ben ik alleen in de lodge in Dar es Salaam geweest. Maar dat was zeker niet minder de moeite waard! Heerlijke, relaxte dagen daar doorgebracht met een gastvrijheid waar ik me echt welkom voelde. Met zorg van Gerard en zijn erg vriendelijke personeel. Elke dag enorm verwend met verrukkelijk eten van Samwel, geholpen door Assiz (spelling naam?) met de aanschaf van de nodige souvenirs en kennis gedeeld met David. Een heerlijk uitvalbasis, in de stilte en onder het genot van het gezelschap van de medewerkers, luxe en verrassend eten, leesboeken en de geluiden van vogels om je heen. Wat kan je meer wensen van een lang weekend voordat je de drukte van Nederland weer in gaat? Niets!
Asante sana!
Wie weet toch ooit maar een keer ook een safari bij hen plannen... 🙂

Off the road

Christine (28 maart 2016)

Prachtige trip. Mijn eerste safari ooit. Heb de sprong gewaagd en heb me geen moment verveeld. Als dierenliefhebber was ik bijzonder overweldigd door  al het moois dat ik te zien heb gekregen. Dieren in hun natuurlijke habitat, het is toch wat anders dan de zoo. “Loved”  de basic camp in Serengeti en Ngorongoro. Wat een bijzondere ervaring in een tentje te slapen tussen al dat wild.  Respect aan Gabriel (chauffeur/gids) die me enorm veel heeft geleerd over het dierenleven en wiens bijzondere “off the road” rijkunst ik zeer apprecieer. En aan Samwel die elke dag weer lekkere verzorgde maaltijden uit zijn mouw toverde. Super bedankt aan jullie beide en uiteraard aan Gerard en Marjolein zonder dewelke deze trips niet zouden bestaan.  Deze reis is zeker voor herhaling vatbaar. Vriendelijke bevolking, toffe begeleiding. Ik kijk al uit naar mijn volgende reis met Tayari Safari. Een echte aanrader !

10 dagen Tanzania

Jan en Ellis de Groot (22 februari 2016)

Wat een heerlijke 10 dagen Tanzania, geweldige ervaring , alles wat afgesproken is met Marjolein en Gerard is nagekomen. Heerlijke safari's gemaakt in lake mayare tarengire en ngorogoro. Zeer veel moois gezien landschappen en dieren. Mede door onze geweldige gids *Gifty* een pracht kerel, veilige chauffeur goede monteur en fijn in de omgang. Ook de rest van het team van Tayari was erg vriendelijk en behulpzaam. Het Fanaka resort is basic maar voldoet aan al onze eisen. De kok deed iedere avond zijn best om een heerlijke maaltijd te bereiden, en dat is gelukt.

Als wij nogmaals naar Tanzania gaan is de kans groot dat dit wederom met Tayari is.

Manne in Tanzania

Manne Verhoeven (5 februari 2016)

Jambo allemaal. Dat betekent ‘hallo’ in Swahili, de taal die de mensen in Tanzania veel spreken. In dit verslag ga ik vertellen over mijn grote reis naar Tanzania. Daar ben ik met papa en mama geweest rond de jaarwisseling 2015-2016. Mijn eerste verre reis. Ik heb ontzettend veel meegemaakt en beleefd en ik heb samen met papa een dagboek gemaakt om alles goed te onthouden. In dit verslag komen stukjes dagboek voorbij en vertel ik wat over de landen waar ik ben geweest.

Lees meer...

Maar voordat ik begin, zal ik eerst de belangrijkste hoofdrolspelers in mijn verhaal voorstellen.

Ik ben Manne Verhoeven. Tijdens de reis was ik 10 jaar oud. Ik ga naar de basisschool De Westerwel in Tilburg naar groep 6. Daar heb ik het erg naar mijn zin. Maar daarnaast vind ik ook andere dingen leuk. Hockey, zwemmen en vooral gamen op de iPad of de x-box. Sinds kort heb ik een hond, Moos. Een lekker eigenzinnige basset die alles doet wat hij wil.

Mamma en Pappa hebben het doorgaans erg druk op hun werk. Pap is rechter en moet ruzies tussen mensen oplossen. Mam werkt als adviseur waterbeheer bij een waterschap en zorgt ervoor dat we geen natte voeten krijgen. Ze studeert ook voor juffrouw op een basisschool. Pap en Mam zijn vroeger, toen ze net waren getrouwd, ook naar Tanzania en Kenya gegaan. Ze hebben zelfs Mount Kenya beklommen en hebben veel dieren op safari gezien. Ze hebben toen afgesproken om na 12 en half jaar terug te komen in Tanzania. Met betere fototoestellen, want Mam is dol op fotograferen en Pap ook.

Een andere hoofdrolspeler in mijn verhaal is Gerard. Dat is de baas van Tayari Safari, de reisorganisatie die onze reis heeft geregeld. Hij woont al 30 jaar in Afrika. Hij weet er veel van af, vooral hoe je mooie plekjes kunt regelen, maar ook hoe je met malariapillen moet omgaan. Hij heeft zijn eigen safariauto’s en zijn eigen hotel bij Dar es Salaam. Daar fokt hij schildpadden.

Ik noem hier ook Gabriel en Eliah, onze gamedrivers in de wildparken Mikumi en Ruaha. Gabriel is een toffe gast die altijd lacht en grappen maakt. Hij weet heel veel van de beesten en heeft veel respect voor de natuur. Eliah woont en werkt in Ruaha. Hij heeft de Kilimanjaro beklommen in 3 dagen (Pap deed er in 2002 6 dagen over) en geniet ook van iedere safari.

Tot slot mag mister Moses niet onvermeld blijven. Hij is de hotelmanager van Happy Changu, een klein hotel op Zanzibar. Altijd vriendelijk en in ieder gesprek zegt hij dat het vakantie is en dat we welkom zijn op Zanzibar.

Vooraf

De eerste echte aanzet voor onze reis begon in de zomervakantie in Frankrijk. Papa had met vooruitziende blik enkele reisgidsen meegenomen zodat we ideeën konden opdoen. Mogelijke reisroutes bedenken en vooral, wat doen we wel en wat doen we niet. We bedachten uiteindelijk om naar Tanzania te gaan. We bedachten ook om niet de Kilimanjaro te gaan beklimmen (gelukkig). We wilden wat nieuws gaan bekijken. Voor mij is natuurlijk alles nieuw, maar ik had maar één item op mijn bucketlist staan: een wit strand met palmbomen in Zanzibar met zwembad en wifi.

Na wat vergelijken en gesprekken, raakte Papa in contact met Tayari Safari, het reisbureau van Gerard in Dar es Salaam. Hij mailde en belde niet met Gerard maar met Marjolein. Die wist rond oktober een mooi reisprogramma in elkaar te draaien wat wij alle drie leuk vonden: reizen naar het zuiden van Tanzania naar wildparken die pap en mam nog niet hadden gezien, en een trip naar Zanzibar natuurlijk. Wildparken met vlaktes en kuddes omdat mama het Serengeti zo mooi had gevonden. Mama boekte daarna via internet een goedkope vliegreis naar Dar es Salaam met Emirates. Dat betekende wel omvliegen via Dubai. Al snel bleek de overstaptijd op de terugreis zo lang te zijn, dat we besloten om dan ook een nachtje en een dagje daar te verblijven.

In december was er nog een spannende dag. We gingen met zijn drietjes naar de GGD voor alle benodigde prikken en pillen tegen enge ziektes. Ik werd toen toch wel een beetje zenuwachtig van alle gekke dingen die je in Afrika kunt oplopen. Met enige tegenzin kreeg ik uiteindelijk mijn prikken. Het werd inmiddels kouder en kouder in Nederland en na een mailtje van Gerard uit Dar es Salaam (zonnig en 35 graden staat er altijd onder) begon ik echt zin te krijgen. Maar eerst Sinterklaas en Kerstmis vieren. Met al die feestdagen werd het snel 28 december 2015. De dag van vertrek!!

Dag 1

Vandaag begint de grote reis naar Tanzania. Vanmorgen vroeg wakker. Ik maak me een beetje zorgen over de muggen en de ziektes. Om 12 uur begint stap 1: Moos wegbrengen naar de kennel. Hij vindt het niet erg. Hij gaat op bezoek bij zijn pap en mam. Om vier uur vertrekken we, bepakt en bezakt. Wel hele zware rugzakken (advies van de reisorganisatie was geen koffers want die passen niet in de kleine vliegtuigjes en safari-jeeps). We rijden zonder probleem naar Schiphol en komen bij stap 2: auto parkeren. Niet op de normale plek maar bij een obscure parking. In de middle of nowhere in het pikkedonker. Maar het lukt wel, er komt een busje om ons op te pikken en de auto staat veilig. Met het busje naar Schiphol. Daar gaan we eerst lekker pizza eten bij de Pizza Hut. Hebben ze niet in Tanzania. Daarna stap 3: bagage droppen. Ook dat lukt. Vervolgens door een strenge security controle en langs een strenge marechaussee. Die vroeg: waar ga je naar toe? Naar Dubai. Dat deed hem fronsen want pap had daarvoor gezegd dat we naar Tanzania zouden gaan. Vervolgens shoppen. Toen kwam ik tot een vreselijke ontdekking: ik was mijn knuffels vergeten. Nog erger. Pap en mam ook!! Snel een nieuwe gekocht: R2D2. Het was al weer half 9. Ff uitpuffen en we kunnen gaan boarden. De donkere nacht in op reis!! Het vliegtuig was super de luxe. Lekker eten (ook al was het laat), en heel veel films die we konden kijken. Om 12 uur was het eten weg en de film voorbij. Dus maar een poging doen om te gaan slapen.

Dag 2

Om vier uur werden we al weer wakker gemaakt. Dubai loopt 3 uur voor op Nederland dus het werd daar al een beetje licht. We vlogen over de woestijn en de zee op Dubai aan en zagen de wolkenkrabbers en de Burj Khalifah (de hoogste toren ter wereld) glinsteren in de zon. Daarna op DBX geland. Zo heet het moderne hippe vliegveld van Dubai. Ik was wel erg moe. Maar ja, normaal slaap ik. Het was niet warm. De airco in de hal loeide op volle toeren. We ploften neer op een bank en na een uurtje konden we weer boarden. Stap 4 is gehaald. Op naar stap 5: Dar Es Salaam. We stegen op al cirkelend rond de Burj Khalifah. Na de film en de warme lunch lagen wij boven Jemen en Mogadishu te tukken. Op naar Tanzania.

Tanzania is de bakermat van de mensheid (in de Olduvai kloof in de Maasai Crater Highlands zijn de oudste menselijke skeletten van meer dan 2.5 miljoen jaar oud gevonden.) Tanzania is, net zoals de rest van Oost Afrika door migratie bevolkt geraakt. Rond de 17e eeuw waren de vlakten bevolkt door nomaden zoals de Maasai. De kust raakte bevolkt met Arabieren die zich vestigden in Zanzibar en Dar es Salaam met als doel de ivoorhandel en slavenhandel. De Europeanen kwamen in de voetsporen van de grote ontdekkingsreizigers zoals Livingstone en Stanley en voornamelijk Duitsers vestigden zich in Tanzania. In de eerste Wereldoorlog woedde er nog een felle oorlog tussen de Engelse kolonisten uit Kenya en de Duitsers. Na de eerste wereldoorlog werd Tangayika, het deel van Tanzania op het continent aan Groot Brittannië toebedeeld. De Engelsen moesten eigenlijk weinig van Tanzania hebben. Vooral de Tse Tse vlieg (oorzaak van de gevreesde slaapziekte) zorgde er voor dat de Britten wegbleven. Na de tweede wereldoorlog verliep het proces om onafhankelijk te worden redelijk geweldloos. Dit was in het bijzonder te danken aan Julius Nyerere. In 1961 werd Tangayika onafhankelijk. Zanzibar en Tangayika werden enkele jaren daarna verenigd tot de republiek van Tanzania. De socialistische partij van Nyerere, de CCM bleef tot de dag van vandaag aan de macht, al is de jaren later de oppositie wat sterker geworden. Gelukkig leidt dat niet tot al te veel onrust

Er wonen nu zo’n 50 miljoen mensen in Tanzania, vooral aan de kust in Dar es Salaam en Zanzibar in het noorden. De laatste jaren trekken steeds meer mensen naar de stad. Daar woont nu een kwart van de mensen. Zo wonen in Dar es Salaam drie en half miljoen mensen. Toch is dat niet de hoofdstad van het land. Dat is Dodoma. Het midden en zuiden van het land zijn minder druk bevolkt. Er leven wel meer dan 100 verschillende stammen. Gelukkig hebben die niet al te veel ruzie met elkaar.

Het vasteland van Tanzania bestaat uit een groot plateau gelegen tussen de westelijke en oostelijke takken van de Great Rift Valley. Het is een land van uitersten: het bevat zowel het hoogste punt van Afrika, de Kilimanjaro, als het laagst gelegen punt van Afrika, het Tangayika meer (met een bodem op 348 meter onder zeeniveau.) Het is een schat van Moeder natuur met meer dan vier miljoen wilde dieren en 430 soorten zoogdieren, 1000 vogelsoorten en 100 soorten slangen. Ze leven in 12 nationale parken, 14 reservaten en het Ngorongoro reservaat waar Maasai en dieren nog ongestoord naast elkaar leven. Bij elkaar beslaan deze parken 25% van de oppervlakte van Tanzania.

Vervolg dagboek dag 2

Om half 4 landen we op Afrikaanse bodem. Afrika lijkt van boven af niet op Dubai. Geen asfaltwegen maar zandpaden. Geen wolkenkrabbers maar lage huizen. Ik vond het toch wel spannend. Eenmaal geland ging de deur open en kwam de hitte binnen. 32 graden hitte en daar hielp geen airco tegen (zeker niet omdat wij 8 graden in Nederland gewend waren). Iedereen stormde het vliegtuig uit, rechtstreeks in een chaotische controle. Iedereen zweten (lekker). Iedereen moest ook een visum hebben en daar zijn veel ambtenaren voor nodig. Wel 5 mensen die stempelden en allemaal een andere taak hadden, de een nog noodzakelijker dan de ander. Ook de douane met vingerafdruk (van twee handen) en foto was apart. De bagage stond al klaar en zowaar stond daar ook een mannetje namens Tayari. Super. Snel wat pinnen en water kopen. Want water uit de kraan drinken kan wel, maar er zitten toch beestjes in waar wij Europeanen niet tegen kunnen. Daarna met de taxi mijn vuurdoop in Afrika. Ik moest toch even wennen. Het is wel verschillend met Nederland. Heel veel mensen lopen op de weg, een paar fietsen en de rest zit in busjes, vrachtwagens, auto’s of op de motor. Veel toeteren. Druk, druk, druk. Wat ook gebeurt bij ieder stoplicht is dat er allemaal verkopers over straat dingen verkopen, van pinda’s tot autobanden. Apart. Wat mij ook opvalt, is dat er heel veel marktkraampjes zijn waar soms veel en soms weinig te koop wordt aangeboden, maar ik heb onderweg maar slechts 1 supermarkt gezien. Verder zijn er ook veel files. Helaas is dat hetzelfde als in Nederland. Iedereen probeert ook een sluiproute te vinden (ook hetzelfde) en slaagt daarin niet….

Door de files deden we er bijna twee uur over om bij het hotel van Tayari te komen. Afzien dus. Om 6 uur begon het al te schemeren en ineens was het al bijna donker (dat gaat een stuk sneller hier). Gelukkig was er een mannetje om onze arme taxichauffeur door het laatste stukje te geleiden. Want toen was het asfalt op en begon het hobbelen. Kwamen we toch zowaar juist na twee uur rijden de eerste andere blanke tegen. Vlakbij de oceaan lag een grote villa. Dat was ons hotel. Daar stond de eigenaar van Tayari safari, Gerard, al op ons te wachten. Op het lekker open terras op de eerste verdieping met uitzicht gingen we even bijpraten en luisteren naar het verhaal van Gerard (die goed kan vertellen).

Gerard vertelde over de geschiedenis van Tayari Safari. Hij woont al heel lang in Afrika en had veel reizen geregeld. Op gegeven moment probeerde hij te stoppen maar kreeg toch weer zin om reizen te gaan organiseren en startte in 2010 Tayari Safari. Een klein bedrijfje met 5 man in dienst dat werkt vanuit Dar es Salaam. Hij heeft een Tanzaniaanse vrouw en een jonge dochter. Ze wonen in een huis vlakbij het hotel. Dat hotel was bedoeld als villa maar de eigenaar kreeg het maar niet af en dus kocht Gerard het en maakte er een hotel van met tenten in de tuin. Gerard gaat zelf ook nog wel op safari maar regelt nu vooral veel (het hotel is ook zijn kantoor). Bovendien moet iemand voor de gasten koken, dat doet hij ook al (terwijl hij ondertussen een van zijn werknemers leert hoe het moet). Ze organiseren nu reizen dwars door Tanzania, vooral met eigen auto’s en vaste gamedrivers. Er werkt dus ook iemand voor Tayari in Nederland. Hij probeert zijn werknemers te laten inspelen op de grillen en wensen van westerlingen. Dat is altijd een uitdaging, temeer omdat Afrikanen en Europeanen nu eenmaal een andere levenswijze hebben. Vooral het concept tijd is een grote bron van irritaties bij Europeanen. Die mopperen altijd dat de Afrikanen nooit op tijd (bijvoorbeeld 8:10) komen. Afrikanen spreken doorgaans niet op een concreet tijdstip af maar in een bepaalde periode (in de ochtend, in de avond). Er zijn ook zoveel factoren die het halen van een concreet tijdstip kunnen frustreren. Bovendien is 12 uur bij ons niet hetzelfde als bij hen. Zij beginnen met de uren na zonsopgang. Ofwel: 7 uur bij ons is 1 uur bij hen…. Dat alleen al leidt tot veel verwarring. Dat is een van de eerste dingen die Gerard zijn werknemers leert.

Ik was eerst wat verdrietig door heimwee naar onze hond Moos maar hij troostte mij. Daarna kregen we een heerlijk driegangenmenu voorgeschoteld. Het allermooiste: hij heeft superieur wifi. De komende twee dagen krijgt de familie dus mail. Wij gaan onze eerste Afrikaanse nacht in. Met klamboes en veel muggenspul. Lekker bijkomen van toch een lange vlucht.

Dagboek dag 3

Onze eerste nacht in Afrika was erg warm. Met de ventilator was het krap aan uit te houden. Gelukkig sliep ik veilig onder de grote klamboe van het hotel. Zo tukten we lekker door tot bijna 8 uur, Tanzania time. Dat wil zeggen 2 uur voor de Nederlandse tijd (niet 2 uur ’s-middags). Daarna opstaan en aankleden voor ontbijt. We kregen een heel uitgebreid ontbijt. Pannenkoeken, omelet, wentelteefjes (of zoals Gerard zegt: Turning bitches). Nou ja zeg! Pap en mam deden er wel een uur over. Ik kon genieten van Gerards wifi. Heeft hij goed voor elkaar. Lijkt ons computermannetje wel. Daarna gingen we naar de tuin van het hotel waar ze een wieg hadden staan voor 10 baby schildpadden. Die waren daar terecht gekomen omdat dit de enige tuin was waar lekker gras groeide. Daar kwamen papa en mama schildpad op af want het was een ideale plek om de kids te droppen. Het was ook ons eerste wildlife. Ik kreeg er zelfs een op mijn hand. Daarna liepen we door de steeds erger wordende hitte naar Ndege beach. Het strand vlakbij aan de Indische oceaan. Die had alles erop en eraan: palmbomen, azuurblauwe zee en een strand met grote krabben. Onderweg zagen we ook ons tweede wildlife. Twee wilde apen in een jacarinda tree. Ik kreeg het wel erg warm. Terug bij het hotel maakten we nog even kennis met onze driver voor Mikumi, Gabriel. Hij gaat vandaag al op pad met onze safari auto.

Om 11 uur reden we met Gerard in een oude Toyota landcruiser met kapotte deuren naar Mahaba beach club. Dit was een wat meer aangekleed strand waar we onder een rieten dak neerstreken in de schaduw. Voor ons de oceaan. Het was alleen wel eb dus de oceaan lag wat ver weg. Eerst een potje schaken met pap. Daarna kijken naar de vissersbootjes die aankwamen en vertrokken en de vele mensen die voorbij liepen. De meesten leken wel een missie te hebben. Lekker relaxen. We namen ook nog fish & chips. Ik nam vooral veel chips (frites). We liepen nog een stukje langs het strand om foto's te maken. Mam kreeg nog op haar donder van een boze Arabier. Die wilde niet op de foto. Daarna haalde Gerard ons op en bracht ons terug naar het hotel. Dat bleek midden in een soort villapark te wonen waar hoge regeringsfunctionarissen lekker een goedkoop stuk grond hadden geregeld. Dat zie je wel vaker in Afrika. Ik vroeg me wel af of ze ook iets op de files hadden bedacht als ze in de stad moesten werken. In het hotel uitrusten op de bank. Mijn tukje werd ruw onderbroken toen de fish & chips eruit kwam. Dat gebeurt wel vaker in warme landen. Hier werd het opgeruimd door een mannetje in plaats van door mama. Helaas was ik er niet zomaar van af en moest ik nog vaker overgeven. Toch een combinatie van hitte en vermoeidheid of, zoals Gerard dacht, de malariapillen. Balen. Maar het is niet anders. Zonder eten dus naar bedje. Pap en mam balen ook maar hopen dat het morgen beter gaat. Zij aten met tegenzin een heerlijk avondmaal van Gerard en voelden zich schuldig dat ze zoveel lieten staan. Net goed. Vroeg naar bed want we moeten morgen vroeg op voor onze vlucht naar Mikumi en op safari.

Niets is zo mooi in Afrika als safari. Het woord betekent letterlijk ‘reis’. Dat is het ook, een reis rechtstreeks in de wereld van de wilde dieren van Afrika. Je bent niet in onze wereld maar in hun wereld, niet in een dierentuin maar bijna andersom. Het is fantastisch al die dieren in hun eigen wereld te zien in plaats van achter een hek. En niet alleen dat, het geeft een enorme kick om de dieren te ontdekken in hun eigen omgeving: de impala in het gras, de giraffe bij de bomen, de hippo in het water. Te zien hoe een vlekje in de verte een gnoe blijkt te zijn of te schrikken een rotsblok gaat bewegen en als wrattenzwijntje het gras in duikt (of toch gewoon een rotsblok blijkt te zijn.) Voornamelijk de jacht op de Big Five is enerverend: de vijf dieren die het meest gevaarlijk zijn: de buffel, de zwarte neushoorn, de olifant, de mannetjesleeuw en de luipaard. Oorspronkelijk waren dit de vijf dieren die het moeilijkste waren te schieten, nu zijn ze het moeilijkst te fotograferen. Vooral de luipaard is bijna nooit te vinden. Ik had van pap gehoord dat het leuk is om foto’s te maken maar ook om simpelweg te genieten van het kijken naar de beesten. Een natuur documentaire live! Lekker te staan in een open jeep, rijdend over de velden en de savanne, de wind in de haren, gespannen turend op zoek naar een nieuw plaatje om voor eeuwig vast te leggen.

Dagboek dag 4

Ondanks alles heb ik goed geslapen. Ik heb wel om het half uur pap of mam wakker gemaakt voor een slok drinken. Zij hebben niet goed geslapen. Om zes uur opstaan. Pap dook onder een koude douche en ik liet me aankleden. Want ik voelde me ziek dus ik ben ziek. Ontbijt heb ik overgeslagen. Op advies van Gerard, die oude Afrikaganger sla ik de malariapil maar over (er is toch geen malaria zegt hij want hij heeft het in 30 jaar nooit gehad). Pap en mam eten snel een ontbijtje, danken Gerard voor zijn gastvrije onthaal en proppen de bagage in de tassen. Daarna met de taxi naar het vliegveld. Gelukkig was er maar weinig file en kwamen we op tijd en zonder kotsen bij het vliegveld. Daar kregen we een porter (drager) in onze maag gesplitst met een onvermijdelijke discussie over de fooi als gevolg.

Fooien in Afrika is een moeilijk te bevatten concept. In Europa is het al moeilijk. In Nederland wordt alles betaald met de pinpas en geven we maar wat kleingeld. In Italië werkt de pinpas nooit en hebben ze nooit wisselgeld, in Amerika verdienen de mensen weinig en geef je juist veel fooi, in Afrika is het soms nog gekker. Sommige mensen verdienen niets en zijn helemaal aangewezen op de fooi. Bijna niemand heeft wisselgeld dus je kunt niet fooi geven en wisselgeld terugvragen. En sommige mensen heb je al betaald (of zijn betaald door de organisatie) en moet je die dan fooi geven? Het is voor die mensen echter wel belangrijk omdat ze toch deels zijn aangewezen op de fooi. We spraken een stel Zweden en die maakten zich voor aanvang van de safari al zorgen over de fooi. Het is niet verplicht maar wordt wel vaak verwacht. Een beetje googelen levert al veel informatie op. Hebben we ook tegen de Zweden gezegd.

Op wonderbaarlijke wijze belandden we dankzij die porter in de juiste wachtkamer en konden we neerploffen op een bank. Daarna liepen we tussen allerlei vliegtuigen door naar ons vliegtuig. Je vraagt je misschien af waarom ga je alweer vliegen maar dat hadden papa en mama van tevoren bedacht. De wegen zijn niet al te best in zuidelijk Tanzania vanwege de moesson en zeker Ruaha is moeilijk bereikbaar. We hadden bovendien niet zoveel tijd en het is zonde om de hele dag te moeten rijden tussen de twee parken. Maar het is wel speciaal en erg luxe. Dat merkten we ook meteen aan onze medepassagiers (waaronder die Zweden). Dure tassen en dure kledij en op weg naar dure hotels in de parken.

We vlogen dit keer niet met een groot vliegtuig maar met een 12 persoons eenmotorige Cessna. Een stoer stevig gebouwd vliegtuig met een zwaar landingsgestel en toch wat opbergruimte. Daar konden onze reistassen in. De rugzakken gingen achterin de cabine. Samen met een grote lading eieren voor een van de safaricampen. Een wat oudere piloot bromde of we naar Mikumi moesten gaan. Jazeker zei papa. Ik kreunde nog: “nee naar huis" maar dat hoorde hij niet. Met veel lawaai en een steile bocht over Dar es Salaam stegen we op en zetten koers naar Selous gamepark om daar de eerste passagiers af te zetten. Door en boven wat wolken en met fantastisch uitzicht over het Tanzaniaanse landschap. Genieten voor pap maar niet voor mij. We hadden ook wat luchtzakken. Na drie kwartier en wat loze braakneigingen later landden we met wat schokjes en gehobbel op een strook braak liggende aangestampte klei. Selous International Airport. Er stond een hutje bij en dat was het. Geen geasfalteerde landingsbaan, geen verkeerstoren. Dit is echt vliegen in de bush. Twee andere passagiers stapten uit en de eieren werden eruit gezet. De piloot draaide de propeller aan en we gaan verder naar Mikumi National Park. Nu vlogen we over de brede Selous rivier met veel rotsen (maar dat zouden ook nijlpaarden geweest kunnen zijn). Een half uur later vlogen we over Mikumi National Park.

Mikumi National Park ligt op 4 uur afstand van Dar es Salaam. Mikumi is genoemd naar een klein dorpje langs de Tanzam Highway. In 1967 werd dit nationaal park geïntroduceerd, 6 jaar na de onafhankelijkheid van Tanzania van Engeland. Het park is 3.230 km² groot en staat bekend om haar prachtige vlakten met de heuvels van de Udzungwa bergen op de achtergrond. Er zijn een paar pools aangelegd waar een hoop dieren komen drinken. Makkelijk voor de foto’s. In het park stroomt de Mkata rivier. Maar meer bepalend is de Tanzam Highway, de 2.400 km lange snelweg tussen Dar es Salaam en Zambia en Malawi. Deze loopt door het park. De dieren zijn hier aan gewend geraakt en steken de snelweg geregeld over. Voor alle duidelijkheid. Het is geen snelweg zoals in Nederland maar een tweebaansweg. Er rijden ook niet heel veel auto’s maar wel grote vrachtwagens. Die hebben geluk want ze hoeven geen geld te betalen om toch veel wilde dieren te zien. Er stopt geregeld een vrachtwagen om een foto te maken. De snelweg maakt dat het Mikumi park goed bereikbaar is voor toeristen en makkelijk kan worden bevoorraad.
Ik moet ook nog wat vertellen over wat een nationaal park nu eigenlijk is. Het is niet een park met daaromheen een hek, maar eigenlijk een heel groot gebied waar geen mensen wonen maar alleen dieren. Door dit gebied lopen wel wegen (geen asfalt maar zand) waar bezoekers met auto’s overheen kunnen rijden om wilde dieren te zien. Alleen zijn deze wegen niet altijd even goed zodat het beter is om met jeeps of andere terreinwagens te rijden. Er is ook een poort (vreemd genoeg bijna midden in het park) waar je wordt geregistreerd als bezoeker en ook moet betalen om er te komen. Er werken wel mensen in het park. Parkrangers, een soort politie agenten die in de gaten houden of de bezoekers geen gekke dingen uithalen (zoals ’s nachts gaan rijden of uit de auto stappen) en die opletten dat er geen stropers komen. Maar ook mensen die de administratie bijhouden of mensen die werken in het bungalowparkje midden in het park (waar wij ook zitten). De dieren kunnen in het park vrij rondlopen, tussen elkaar. Ze krijgen geen eten maar moeten zelf voor eten zorgen. Ze eten gras of (roofdieren) andere dieren. Dat mag en dat kan ook. Er liggen her en der dus ook wel wat botten. Er is ook geen dierenarts. Het is dus echte natuur.

Bij de airstrip stond onze gamedriver Gabriel van Tayari Safari te wachten. Een heel aardige vent die ook nog vroeg hoe het met mij ging. Dat vertelde ik hem. Hij bracht ons vervolgens naar de Mikumi guesthouses. Dit is een bungalowparkje van het park. Het bestaat uit een stel bungalows bij een centraal gebouw in het park (de eetzaal). Ook is er een kleine camping bij. Het bungalowpark staat echt in het park, zonder hek! Alle dieren kunnen gewoon tussen de bungalows lopen. Wat dat betekende, zouden we nog wel ervaren…..

Nadat we eerst bij de verkeerde bungalow terecht waren gekomen, konden we ons snel installeren in onze familie cottage met een groot vierpersoonsbed onder de klamboe en met airco. Heerlijk. Lekker ruim en schoon en groot. Het heet Pongo (naar een of ander hert). Het huisje ligt aan de rand van het park voor een grote vlakte met struiken. Als je op de veranda zit, zit je eigenlijk meteen in het park. Ik ging even liggen en pap ging ons inschrijven bij de poort van het park en even een paar kleine dingen kopen. Daarna gingen we lunchen in het restaurant met Gabriel. Ik at niet zo veel, maar pap en mam gingen lekker smullen. Daarna gingen we terug naar ons huisje en kon ik even lekker een paar uur liggen en gamen op bed. Mam plofte daar ook neer. Pap ging op de veranda genieten van de echte natuur.

Om vier uur was de speeltijd voorbij en gingen we op safari met Gabriel. Eén minuut uit ons dorpje en we zaten midden in de dieren: impala's, olifanten en zebra's. De show hield gewoon niet op. Ik vergat mijn buikpijn en fotografeerde en filmde er op los met mijn camera. Pap en mam ook. In het begin werd ieder beest wel 10x gefotografeerd. We hielden gewoon niet op. Pap en mam hebben alle twee grote camera’s en houden een fotowedstrijd wie de mooiste wildfoto maakt. Ze klikten alsof hun leven er van afhing. De zon ging langzaam naar beneden en het park werd steeds mooier. We zagen ook giraffen, bavianen en buffels. Ook zag papa een jakhals over de vlakte rennen. Ondertussen vertelde Gabriel van alles over de dieren. Zo vertelde hij bijvoorbeeld hoe je aan de kop kunt zien of je met een mannetjes of vrouwtjesgiraf te maken hebt. De mannetjes knokken soms met elkaar en hun hoorntjes zijn kaal. De vrouwtjes doen dat niet en hebben plukjes haar op de hoorns. We keken alle drie goed rond of we weer andere en nieuwe dieren zagen. Het toppertje van de dag een kudde olifanten met een baby van een paar weken erbij. Die kreeg lekkere melk van de mama olifant en huppelde blij tussen de kudde rond. Supermooi. Om half 7 gingen we moe maar voldaan terug naar ons guesthouse. Ff bijkomen. Pap en mam gingen nog op de veranda zitten nagenieten bij de invallende nacht. We namen daarna een koude (snelle) douche. Helaas voor mama zit er ook wildlife in onze bungalow. Een kleine hagedis joeg haar de stuipen op het lijf. In het donker liepen we daarna van ons hutje naar de centrale hal. Die was gevuld met vrolijke Tanzanianen. Want het is oudejaarsavond per slot van rekening. Dat was erg gezellig. Ik voelde me al weer meteen een stuk beter. Gabriel vertelde allemaal verhalen over avonturen die hij op safari had beleefd. We waren wel wat moe dus gingen om 9 uur naar bed. We zijn helaas vergeten de wekker te zetten maar we hebben ‘s nachts geen vuurwerk horen knallen. Mag ook niet in een wildpark!

Dag 5

We schrokken om 6 uur wakker. Geen vuurwerk maar de koelkast die begon te werken. Goed geslapen in ons kingsize vierpersoonsbed. Pap keek om kwart voor 7 ff naar buiten en zag iets grijs voor de raam. Hij schoot meteen in ondergoed naar buiten en begon te jubelen. Ons huisje was omsingeld door een kudde olifanten. Er liepen er een stuk of 20 pal voor de veranda op 3 meter van de voordeur. Niet te geloven gewoon. Ondanks alle vrees voor muggen pakte pap meteen een fototoestel en liet zich snel met olifant door mam fotograferen op de veranda. Hij bleef vervolgens kijken hoe de olifanten voorbij kuierden, lekker grazend. Ze vonden het helemaal niet erg en gek, die blanke in onderbroek.

Wat een manier om 2016 te beginnen. Om half 8 waren de olifanten weer verder getrokken en gingen wij ontbijten met Gabriel. Die had nog wel een kort nieuwjaarsfeest gehad maar was ook in de ochtend gewoon het mannetje. Ook met mij ging het een stuk beter. Ik at al een halve toast. Daarna op safari met een andere auto. Een grote wrakkige Toyota landcruiser met een canvas dak waar je op hoge banken praktisch in de buitenlucht zit. Zonder raampjes dus. Spannend! Het was wat bewolkt. Gabriel reed meteen naar de uitgang van het park de Tanzam Highway op. Want er waren leeuwen gespot. En dat had hij gehoord of gezien. Hoe? Op zijn mobiel natuurlijk, want er is genoeg bereik in het park en al die drivers bellen en appen elkaar door wat ze zien. Binnen een kwartier stonden we stil. Een groepje van 5 leeuwinnen lag op 50 meter van de weg te kijken naar een kudde buffels. Die trok langzaam weg en een paar leeuwinnen er achteraan. Op zoek naar een nieuwjaarsontbijt. Mam blij en ik blij. Want ik mag met de videocamera filmen en heb mijn eigen wildlife journaal. De chauffeur van de tankwagen was ook blij. Aparte manier van safari. Daarna reden we terug in het park en passeerden weer heel veel dieren. Buffels, giraffen en gnoes (ook wel wildebeesten genoemd) Gabriel vertelde dat gnoes in Mikumi dezelfde soort zijn als in het Serengeti maar niet zo bruin en met normale achterpoten. In het Serengeti hebben de gnoes korte achterpoten en veel meer strepen. De gnoes in Mikumi hoeven ook niet te trekken maar kunnen het hele jaar door op de vlakte blijven. Daarna reden we naar de Hippo poel. Dat is een kunstmatige vijver bij een grote dam. In de Hippo poel was het lekker druk met krokodillen en nijlpaarden (hippo ‘s) in het water. We konden uitstappen en langs het water lopen voor de beste foto. Grappig was dat de grote groep Tanzanianen van gisteren ook bij de Hippo poel waren en kwetterden en kakelden en heel lang deden over een groepsfoto. Ik had Gabriel al verteld dat een hippo mijn lievelingsdier is. Gabriel kan heel goed een knorrende hippo nadoen, dus dat was grappig. Daarna reden we verder langs een groep vrouwtjes giraffen de vlakte op om een luipaard in een boom te zoeken. Dat duurde wel wat lang en leverde uiteindelijk niets op. We zagen wel een indrukwekkende kudde buffels. Wel 300! Die trokken langzaam in een grote stofwolk over de vlakte.

We reden terug via een winkeltje naar ons dorpje. Daar gingen wij lunchen. Pap bracht nog wat spullen naar ons huisje en kwam wat witjes terug. Die had hét safari avontuur van de vakantie meegemaakt. Hij had een olifant gespot vlakbij ons huisje. Hij had een foto gemaakt en nog een foto op redelijk korte afstand (meter of 6) en ineens was de olifant boos naar hem toegerend. Met klapperende oren en stampende voeten. Pap schrok zich te pletter, bleef niet staan maar draaide zich om en rende als een speer naar de centrale zaal. Daar gestopt ontdekte hij pas dat de olifant al was gestopt. Gelukkig. Maar ja, als er 1000 kilo op je afkomt, moet je wegwezen. Zeker als je eens niet in een auto zit. Volgens een toeschouwer was dit ook een nasty elephant. Mannetjes (ofwel stieren) hebben een maand per jaar een wat humeurige periode. Dan hebben ze het op hun heupen en zijn ze gewoon niet zo aardig. Papa dacht van tevoren nog: doen ze anders nooit. Dit wist hij niet. Bij de lunch vroeg pap toch voor de zekerheid aan Gabriel wat je moet doen bij de Big Five.

De grootste dieren in Zuid-Afrika hebben een bijzondere naam. Men noemt hen: “The big five” – “De grote vijf” Daartoe behoren de olifant, de neushoorn, de luipaard, de leeuw en de buffel. Olifanten zijn de grootste zoogdieren op het land. Ze wegen tussen de 6000 tot 7000 kilo en zijn rond de 3,4 meter groot. Hun slagtanden zijn tot 3 meter lang. Ze zijn planteneters en nemen dagelijks tot 200 liter water tot zich. Een kudde olifanten bestaat gemiddeld uit 14 leden. De vrouwelijke olifanten zijn zeer liefdevolle moeders. Olifanten kunnen ongeveer 70 jaar worden.

Er zijn in Afrika twee soorten neushoorns, witte neushoorns (met een brede mond) en zwarte. Neushoorns. Die zijn vrij agressief. De witte neushoorn weegt ongeveer 1700 kilo. Vroeger werd er veel op de neushoorn gejaagd omwille van zijn horens. Dat is nu officieel verboden, maar er zijn nog altijd stropers die de dieren doden, omdat ze hun hoorns voor veel geld kunnen verkopen. Het is daarom een bedreigd diersoort geworden. Neushoorns waren echter niet in de parken die wij bezochten.

Leeuwen lijken lief al ze klein zijn maar ze worden binnen een zeer korte tijd grote roofkatten met een gewicht tot 200 kilo. Ze kunnen een lengte bereiken van ongeveer een meter. De mannelijke leeuw draagt trotse manen om zijn hals, die hem in de strijd met andere mannetjes beschermt tegen de slaande klauwen van zijn tegenstander. Een leeuwin kan maximaal vier jongen baren. Als de leeuwinnen op jacht zijn, zijn ze net zo ijverig als de mannen. Leeuwen leven in groepen. Iedere groep heeft zijn eigen jachtterrein, waarin het leeft en jaagt. Leeuwen hebben een levensverwachting van ongeveer 20 jaar.

De luipaard kun je herkennen aan de prachtige donkere vlekken op zijn goudbruine vel. Maar daarmee kan hij zich ook goed verstoppen. Hij bevindt zich het liefst in het dichte woud en op rotsachtig terrein. De luipaard jaagt ’s nachts. Zijn buit sleept hij achter een boom, om het daar op te eten. Het vrouwtje brengt twee tot drie jongen op de wereld. Volwassen luipaarden zijn eenlingen. Luipaarden zijn wel erg gevaarlijk.

De Kaapse buffel is een planteneter. Hij eet graag wild gras. Zowel de mannetjes als de vrouwtjes dragen hoorns. Ze trekken er vaak ’s nachts op uit. Hun grootste vijand is de leeuw. Is een buffel verwond of gekwetst, dan is hij een uiterst gevaarlijk dier. Hij kijkt met twee ogen als hij aanvalt en dat maakt hem gevaarlijker dan de olifant of neushoorn.

Gabriel vertelde dat je bij een olifant en een neushoorn in een bochtje moet wegrennen. Bij een leeuw moet je blijven staan, niet omkijken maar de leeuw in de ogen kijken. Als je omdraait ben je er geweest. En bij een buffel en bij een luipaard moet je geluk hebben, want die vallen gewoon aan….. Gabriel is nergens bang voor. Die was zelfs tijdens de safari uitgestapt om op zoek te gaan naar een python. Bij de lunch kloof ik een hele kippenbout af en werd officieel genezen verklaard. Daarna terug naar ons huisje, en ja, daar keek de chagrijnige olifant weer boos onze kant op. Brrrr. We zijn er heel rustig en nederig langs geslopen. Nog wel even een foto gemaakt van mij en de olifant maar dit keer werd hij niet boos. Pfff. In de middag lekker rusten op bed en op de kleine veranda. En elkaars foto's bekijken (mama wint makkelijk want haar nieuwe camera is superscherp).

Om kwart over vier beginnen we aan de tweede safari. Ik krijg er steeds meer zin in. Lekker filmen terwijl pap en mam klikken. We gingen eerst op luipaarden jacht. We keken bij iedere boom maar hadden helaas geen geluk. Uiteindelijk besloten we terug te rijden naar de plek waar we vanmorgen de leeuwen hadden gezien. Onderweg passeerden we kuddes met olifanten, giraffen en een heleboel (wel 300) impala's. Hierover vertelde Gabriel dat je twee soorten kuddes impala’s hebt. De gewone kudde met een mannetjesbok, 20 vrouwtjes en de kids. En de bachelor herd (de vrijgezellenkudde) bestaande uit alleen maar bokken of reeën. De leeuwen waren inmiddels verdwenen. Het had een beetje geregend dus lagen ze waarschijnlijk onder een struik. We zagen in ruil daarvoor nog wel veel andere dieren, waaronder veel olifanten, langs de weg. Daarna reden we om 6 uur nog snel terug naar de Hippo poel. Daar in het avondlicht (helaas geen zon) genoten we helemaal alleen van de geluiden en de invallende avond. Mam fotografeerde kussende hippo's. Pap een mooie krokodil in de poel. Mijn moment van de dag. Daarna werd het snel donker en reden we naar ons dorpje. Door diepe kuilen en greppels, maar die zware cruiser van ons komt overal doorheen. Eenmaal bij het dorp konden we meteen gaan dineren. Ik nam weer een hele kippenpoot. Daarna vroeg naar bed. Morgen om zes uur safari. Het was een lekkere dag

Dag 6

Vanmorgen vroeg op. Het was kwart voor zes. Buiten was het nog pikkedonker. Ik sliep nog half. Pap was klaarwakker om half zes. Hij had die nacht een leeuw horen brullen. De stroom ging aan om zes uur en pas toen konden we ons aankleden. Gabriel klopte toch even aan om te zien waar we bleven. Zo zaten we om kwart over zes in de jeep en ging ik, half slapend, weer op safari. Gabriel had de leeuw ook gehoord. Hij had een strategie bedacht om deze leeuw te vinden. En verhip. Binnen 5 minuten na vertrek trapte hij op de rem. In de ochtendschemer lagen 5 leeuwinnen midden op de weg. De vijf dames die we gisteren ook hadden gezien. Wij waren de eersten die ze zagen. We rolden langzaam naar ze toe. We stopten op twee meter van een grote leeuwin die ons recht aankeek. We moesten muisstil zijn en heel langzaam bewegen. Zij keek en wij fotografeerden terug. Ze was blind aan een oog. Superspannend. Niet veel later kwamen twee andere leeuwinnen (één jonge) erbij en gingen spelen. Aan de andere kant van de weg kwam een kudde olifanten aanzetten met jonge olifanten erbij. Ze roken de leeuwinnen en staken achter ons de weg over. De mannetjes olifanten gingen dreigend op de drie leeuwinnen af die veiligheidshalve uitweken naar het hoge gras wat verderop. Dat mocht niet baten want de olifanten gingen achter hun aartsvijanden aan. Die werden weggejaagd in het hoge gras. Voor ons bleven nog twee leeuwinnen liggen die de olifanten over het hoofd hadden gezien. Eén van hen ging bij een struik liggen. Twee patrijzen kwamen niets vermoedend in de buurt en zagen net op tijd de leeuwin. Ze gingen luid tetteren, nog luider toen de andere leeuwin erbij kwam liggen. Wat een schouwspel. Ondertussen was de kudde olifanten wat verderop en konden we zien hoe ze complete bomen slopen om te eten. Echt Afrika. Het zal jullie niet verbazen dat we wel een uur bij dit schouwspel zijn blijven kijken en fotograferen en filmen. Mam was helemaal gelukkig. Hiervoor is ze naar Afrika gereisd. Heel speciaal was dat we als allereerste de leeuwinnen hadden ontdekt. Uiteindelijk reden we verder en reden met een boog terug naar ons dorpje. Onderweg zagen we de buffels weer in de modder liggen en een hele familie pumba's (wrattenzwijnen). Gabriel legde ons ondertussen van alles uit. Zo vertelde hij over de wrattenzwijnen dat ze een vreemde bouw hebben en eigenlijk op hun ellenbogen moeten hurken om te kunnen drinken. Ze zijn wel dapper (ook al worden ze veel door leeuwen bejaagd) maar vergeten soms wat hun plannetje was om te ontsnappen. Dan blijven ze staan roepen: ‘Hakuna matata’ maar ja, dan eet de leeuw ze op.

We kwamen om half 9 bij ons dorpje voor het ontbijt. Daar liep weer van alles tussen de huisjes, waaronder onze grote grijze vriend van gisteren. Ik had pech want ik moest naar het toilet bij ons huisje (het toilet bij het restaurant is te smerig). Moesten pap en ik wel. Pap en ik slopen er langs en ik kon nog eens op de foto met de olifant. Na het toiletteren slopen we terug. Even een hapje eten. Om half 10 gingen we alweer op safari. Weer na 5 minuten prijs: een kudde olifantenstieren met een groot exemplaar op 3 meter afstand van de auto. Toen was het toch wel spannend zonder autoraampjes. Hij keek, wij keken en gelukkig bleef het daarbij. Het hart klopte in mijn keel!!! Ging allemaal goed natuurlijk. Die YouTube video van die olifant die een auto aanviel moet je niet geloven (al denkt papa daar anders over). We reden vervolgens diep het park in. Mooie wijde vlakten. Lekker genieten. We kwamen uiteindelijk op een kruising waar alweer twee leeuwinnen onder de boom in de schaduw lagen. Daarna reden we naar een enorme Baobab boom die helemaal hol van binnen was. Een oude stroperschuilplaats. Ideaal voor een groepsfoto. Het is zaterdag en dus wat drukker in het park. Veel lui met hun eigen auto en er kwamen wat toeristen met safaridrivers aan die van die twee leeuwinnen hadden gehoord. Tot onze verbazing stopte een dure witte auto vlakbij de leeuwinnen. Er stapte een vent uit. Gabriel reed er snel op af en gaf hem op zijn falie. Het bleek dat de man had geprobeerd de leeuwinnen met een drone camera te filmen. De beestjes hadden er schoon genoeg van en pakten hun biezen. Pech voor de zes andere auto's met toeristen die de leeuwinnen hadden willen zien. Gabriel maakte snel een foto van het kenteken van de auto van de boosdoeners en mailde die naar de parkrangers. We hoorden later dat die lui een boete van 250 dollar hadden gekregen. We reden nu op een hoger deel van de vlakte verder. Dit deel was een stuk droger en meteen was het landschap anders. Toch liep er nog veel wild rond. Rond half twaalf keerden we terug naar huis. Gabriel sprak nog even met een andere driver en die had gehoord dat er een mannetjesleeuw was gespot. Waarschijnlijk de lawaaimaker van vannacht. Toch weer omgekeerd en jawel, onder toeziend oog van vijf auto's lag meneer als een koning te dutten onder een boom. Een mooi toetje op deze heerlijke morningdrive. Moe maar voldaan keerden we terug voor de lunch en daarna een welverdiende rust. Alhoewel rust... Om vier uur deed pap de deur van ons huisje open en stond oog in oog met zijn vriend van gisteren. Bovendien ontwaarde hij op 100 meter afstand nog twee Kaapse buffels. En op 300 meter een kudde giraffes. Gezellig zo midden in de natuur. Hij kon het natuurlijk niet laten om een selfie te maken. Die papa toch. Om half vijf wilden we de deur uit op safari, maar onze grote grijze vriend stond nu echt recht voor de deur. Mam en ik durfden niet naar buiten. Pap sloop achter hem langs en ging Gabriel halen. Die kwam al met de auto aanrijden en jaagde daarmee de olifant weg. Wij blij, Gabriel lachen en de olifant boos.

Wij begonnen inmiddels aan de vijfde safari in Mikumi. Eerst reden we naar de grootste Baobab boom van het park. 13 meter hoog dus 1300 jaar oud. Pap en ik klommen erin. Kicken en een leuke foto. Het trok een beetje open en we kregen een fantastisch Bob Ross (die schilder weet je wel) uitzicht op de bergen rond het park. Gabriel wilde nog op luipaardjacht en nam een risico door een modderig pad in te slaan waar niemand die dag nog had gereden. We moesten door een diepe bedding. Hij checkte nog even of het kon, maar toen we het ondanks mama's bedenkingen gingen proberen kwamen we onderin vast te zitten in een hoek van bijna 30 graden. Gabriel stapte een paar keer uit, zette de vierwielaandrijving aan en na tien minuten lang de versnelling te hebben gemarteld schoten we achteruit de rivierbedding uit. Pfff. We keerden en reden terug. Gabriel moest lachen, maar lette niet op en na 10 meter gleden we een moeras in en zaten weer vast. Dit keer wel horizontaal gelukkig. Gabriel moest nu weer uitstappen en stenen stapelen maar nu kwamen we er niet uit. Gelukkig had hij al bereik met zijn mobiel en een vriendje opgetrommeld. Die kwam na 20 minuten met een grote jeep in de buurt. Even met een staalkabel aan elkaar gemaakt en zo werden we er uit getrokken. Iedereen, ook de toeristen in de andere jeep vonden het een mooi avontuur. Ik zei tegen Gabriel dat mijn peetoom dit helemaal fantastisch zou hebben gevonden. Daarna was het al bijna zonsondergang. We reden nog langs een grote kudde gnoes met spelende jonkies en maakten een aantal foto's van de Mikumi sunset. Daarna terug naar huis en meteen aan tafel. Het personeel zat in zak en as. Een boze olifant had de waterleiding gesloopt. Zal onze grote grijze vriend wel zijn geweest…..Dus zonder douche naar bed. Pap en mam gingen nog even de koffers inpakken want morgen hebben we nog één laatste safari in Mikumi en dan gaan we alweer naar ons tweede park.

Dag 7

In de nacht was de waterleiding gemaakt dus konden we douchen. En de rest van de tassen inpakken. Pap ging nog buiten kijken en stond dit keer voor een grote giraffe. Selfie video!!! Het moet niet gekker worden. Mam wilde niet want haar kapsel was niet goed. Om half 8 liepen we naar het ontbijt. Ik kreeg toast en een lekkere banaan. Daarna gooiden we de tassen in de auto en gingen op safari. Toch weer langs de bossen on een luipaard te spotten. We zagen wel wat bewegen maar dat bleek een aap in een boom. Via een omweg (zelfs Gabriel zag een diepe greppel crossen niet meer zitten) kwamen we uit bij de Hippo poel. Daar stonden wat verderop een paar andere auto's stil. We gingen er snel naar toe. Er bleek een grote python te liggen die bezig was met het eten van een patrijs. Hij bewoog langzaam maar we konden hem goed zien toen hij zijn buik naar boven draaide. Gaaf. Dat had pap ook nog nooit gezien. Daarna reden we verder het weidse veld in. Veel bomen maar geen luipaard. Ik nam de kans om wat videojournaals over buffels en giraffen op te nemen. Om kwart over elf kwamen we weer bij de landingsbaan. Gabriel ruimde nog even een stuk ijzer op dat midden op de landingsbaan lag. Hoe kan dat nou? Waarschijnlijk had de rotolifant die daar waarschijnlijk gedropt. Dat deden ze wel vaker en de nasty elephant heeft vast nog wel een laatste gemene streek willen uithalen. Het vliegtuig kwam een half uur te vroeg dus we moesten snel afscheid nemen van Gabriel. Ik zal hem missen. Om kwart voor twaalf zat onze bagage in het vliegtuig. De piloot checkte of we wel naar Ruaha moesten gaan, draaide de propeller aan en laadde de bagage in. Daarna stegen we op. Op weg naar Ruaha.

Ruaha National Park is sinds 2008 en de samenvoeging met het Usangu Game Reserve het grootste park van oost Afrika met een oppervlakte van meer dan 20.000 km2. Ter vergelijking, Nederland heeft een oppervlakte van ongeveer 33.000 km2 Het is dus heel erg groot. De naam van het park komt van de "Great Ruaha River" die door het park stroomt en de belangrijkste rivier in het park is. Het park is moeilijk met de auto te bereiken. Er is wel een airstrip bij de Park Headquarters midden in het park. Al in 1910 werd het gebied waar Ruaha deel van uitmaakt, door het Duitse koloniale bestuur aangewezen als beschermd gebied, genaamd Saba River Game Reserve. In 1964 werd een gedeelte daarvan Ruaha National Park. Ruaha is vooral bekend om zijn grote populatie olifanten. Tegenwoordig lopen er zo'n 10.000 rond in het park. Daarnaast is Ruaha een waar paradijs voor de vogelliefhebber, er zijn 436 soorten geïdentificeerd en naar schatting zijn er zo'n 475. Veel daarvan zijn vaste bewoners van het park. Het park heeft wel een probleem. Veel rivieren in het park zijn zandrivieren (die alleen water bevatten na de regen. De Great Ruaha River was altijd de enige rivier die het hele jaar stroomde. Echter in 1993 hield de rivier voor het eerst sinds mensenheugenis enkele weken op te stromen. In de jaren daarna zijn de droge perioden steeds langer geworden. Het komt door boeren die bovenstrooms veel water gebruiken voor de landbouw en veeteelt. Het park is niet bekend bij het grote publiek. Er komen maar weinig toeristen. Dat maakt het wel extra speciaal.

Tijdens de vlucht hadden we onderweg mooi uitzicht over Tanzania. Groen beboste berghellingen wisselden zich af met landbouwgebieden. Na een uurtje vlogen we boven een grote rivier. De Ruaha rivier. Daar zagen we de landingsbaan al liggen (weer aangestampte klei) bij een klein dorpje. Onze piloot zette ons bekwaam op de landingsbaan. Het was wel erg warm. Het park ligt dan ook midden in de grote slenk (Great Rift vallei). Na even zenuwachtig te hebben gewacht (temeer omdat ter plekke niemand ooit van Tayari Safari had gehoord) kwam er toch een mannetje in een luxe camel trophy landrover naar ons toe. Dit was Eliah. Onze driver voor de komende dagen. Hij had een T-shirt aan van Arusha dus pap vroeg of hij daar vandaan kwam. Binnen no time hadden ze het over het beklimmen van de Kilimanjaro. We werden met de auto naar ons cottage gebracht. Dat lag samen met 20 andere hutjes op een heuvel met een fantastisch uitzicht over de rivier. Ons hutje lag om de een of andere reden helemaal aan het einde van de rij maar wel met het mooiste uitzicht. Super. We hadden zelfs twee slaapkamers en twee badkamers. Alles leek in orde. Verder was er niet zoveel bij de hutjes, behoudens een grote eetzaal met een veranda met alweer mooi uitzicht. Bij de eetzaal hadden ze niet op ons gerekend, dus moesten we wel weer met de jeep naar beneden naar het dorpje voor de lunch. Daar konden we op een terrasje buiten de gemeenschapszaal zitten en kregen een buffet voorgeschoteld. Het zag er allemaal wat gammel uit maar het eten was op zich wel lekker, alleen wel veel. Pff. Ontdekte Eliah meteen dat ik niet zo'n grote eter ben. Mam zat ook niet helemaal op haar gemak. Er waren heel veel grote hagedissen in de buurt van het zaaltje. We reden terug naar het hutje waar we even lekker konden uitrusten. Dat was heerlijk. Lekker op de bank hangen of (in geval van papa), buiten op de veranda.

Om 4 uur gingen we op safari. Eliah reed niet maar keek. We hadden ook een chauffeur, Mwebe, een stoere vent met een wollen muts (wat ik niet helemaal goed begreep want het was wel warm). Die reed, niet snel maar heel zorgvuldig. Het dak van de landrover werd opengeklapt en pap ging meteen staan. Zo'n grote auto zit soms toch wat krapjes. We reden een ronde langs de rivier. Eenmaal op de vlakte bij de rivier, wist pap als eerste iets te spotten. Onder een grote Baobab boom lag een mooie leeuwin uit te rusten. We reden stiekem (eigenlijk verboden) wat dichterbij voor mooie foto's. Pap en mam waren opgetogen. Ik niet. Ik was op die luxe stoelen van de landrover zomaar in slaap gevallen en kreeg, toen pap en mam dat ontdekten snel snoep en water. Kort daarna spotte Eliah nog een oude mannetjesleeuw die wat geïrriteerd de struiken inliep. Terwijl pap nog wees op een mooie varaan die een poel inglipte (mam fotografeerde die niet) reden we vervolgens naar de rivieroever. Daar stuiten we op een fantastisch tafereel aan de overkant, eigenlijk het mooiste plaatje van de hele vakantie. 4 leeuwinnen, een leeuw en twee jonkies zaten vanaf de oever van de rivier (voor ons de overkant) te kijken naar een groot karkas van een nijlpaard dat op een zandbank lag midden in de rivier. 10 krokodillen zwommen ook bij het karkas en hadden al lekker gegeten. Mama leeuwin stapte het water in om even van het karkas te proeven en kreeg prompt ruzie met een grote krokodil. Ze gaf hem een tik op zijn kop en begon te knabbelen aan het karkas. Iedere keer wanneer de krokodil te dicht bij kwam, gromde ze en sloeg ze met haar klauwen. Op gegeven moment ging ze het karkas naar de oever trekken zodat de rest ook te eten had. De krokodil was het daar niet mee eens en trok het aan de andere kant terug maar kreeg nog meer klappen. Zo kreeg de leeuwin het voor elkaar om het karkas de oever op te trekken. Meteen begonnen de andere leeuwinnen te eten. De leeuw had er geen zin in en liep weg. De jonkies probeerden ook te eten maar moesten wel op hun beurt wachten. Wat gieren en een jakhals kwamen ook kijken. Ondertussen probeerde de krokodil zijn hippo terug te krijgen maar kreeg nu te maken met twee boze leeuwinnen. Hij sprong het water uit en probeerde ze te bijten maar dat lukte niet. Uiteindelijk blies hij de aftocht en hadden de leeuwinnen en de jonkies alle tijd om te eten. Fantastisch om te zien. Na drie kwartier live natuur documentaire kregen we het wel wat warm en reden we verder. Ik ging nu ook staan op een stoel naast papa. Al snel daarna kwam de volgende sensatie. Een hele kudde nijlpaarden stak de weg over naar een lekkere modderpoel. Pap maakte foto's terwijl we er naar toe reden en kreeg op zijn donder van mam maar niet kort daarna stonden we alle drie weer te fotograferen. De hele poel zat vol hippo's. Wel 60 grote beesten verdringen elkaar voor het beste plekje. Ook heel spectaculair, temeer omdat we op 5 meter van de nijlpaarden stonden…..Daarna reden we weer door. We zagen veel jakhalzen en een grote familie stokstaartjes (mongooses). We reden ook door een heel mooi bos. Om 7 uur begon de zon snel naar beneden te zakken en keerden we om. We hadden nog een mooie zon achter een Baobab. Een Sundowner noemen ze dat hier. In de avondschemer zagen we opeens nog een grote leeuwin die haar jong in het nekvel greep en zo meenam de struiken in. Maar het was al te donker om deze te fotograferen.

Om half 8 kwamen we in de schemer bij onze cottages. Moe maar voldaan. So far so good. Helaas was het daarna ietsje minder. De negatieve kanten van Afrika kwamen tevoorschijn. Het eten van pap en mam was lekker maar mijn spaghetti met honeysaus (hoe verzin je het) was niet te eten. Wie doet er nu honing in de spaghetti. Pap had een hele discussie met de ober over de lunch van volgende dag waar ze niet uitkwamen. Duidelijk was dat je niet moet zeggen wat je niet wil hebben. Het was ook wel wat donker in de eetzaal. Buiten was het inmiddels pikkedonker en binnen moesten we het doen met alleen het licht van een grote TV. Na het eten liepen we onder een fantastische sterrenhemel onder begeleiding van twee mannen terug naar ons huisje. Een man met een zaklantaarn om ogen van wilde dieren te spotten en een parkranger met een geweer. Spannend. Terug in ons huisje hadden we geen stroom (maar wel licht) maar moesten we toch even slikken. Ons walhalla van vanmiddag bleek ’s-nachts volgens mam en mij een nachtmerrie. Pap was dit wel gewend van vroeger en heeft de lat wat minder hoog liggen. De klamboes waren te klein. Er zaten overal beestjes op het bed en in het bed waardoor ik het helemaal had gehad. Met de TL lampen aan vloog er allerlei ongedierte in het rond, van muggen, torren, termieten (mijn aartsvijanden). Tot overmaat van ramp zat er een hagedis in mama's douche dus die gilde alles bij elkaar en werd helemaal panisch. Uiteindelijk ging ik bij mam slapen en pap in het bed met de te kleine klamboe. Ook dit is Afrika. Afzien want het was erg warm en we hadden nu geen airco of ventilator. Pap deed het licht uit en toen vond mam het veel te donker dus werd halsoverkop een lamp in de hal aangedaan. Geen goed idee. De nacht bleef mam grotendeels wakker. Pap kreeg last van een wat snellere stoelgang maar kon wel wat slapen (hij had wel de warmste kamer) en ik sliep als een roos.

Dag 8

In de nacht kregen we bezoek van wel 1000 vliegende beestjes in alle soorten en maten. De TL lamp zorgde voor een massa slachting. Iedere keer werd met veel kabaal een tor gegrild. Dat resulteerde in een zwart bedekte vloer met dode beestjes, hetgeen pap vroeg in de ochtend om zes uur ontdekte met blote voeten. Hij en ik gingen even douchen. Mam uiteraard niet voordat de hagedis was gelokaliseerd (die is maar 6 centimeter, dus het valt mee). We gingen alles klaarmaken voor een vroege safari maar het regende buiten en het was dikbewolkt. We liepen onder de paraplu (niet voor niets meegenomen) naar de eetzaal en kregen een lekker ontbijt met omelet en pannenkoek. Om half 8 spraken we even met Eliah, maar die zag safari in de regen ook niet zitten. We besloten daarom in ons huisje te wachten op beter weer. In het huisje rusten, al stond mama bij het zien van een hagedis weer op de bank. Om 10 uur was het droog en gingen we op safari voor de rest van de dag. Ons huisje zou worden schoongemaakt.

We gingen nu een grote ronde door het park maken. We reden eerst door de beboste heuvels op zoek naar een luipaard. Ik stond naast papa op de bank in de auto. Supergaaf. De luipaard zagen we niet. Wel een nieuw diersoort. Een dikdik. De allerkleinste hertensoort. Net zo groot als Max. Dat leverde zoveel spanning op dat ik in het luipaardbos toch met een probleem werd geconfronteerd. Ik moest plassen. Snel uit de wagen en een nieuwe geur aan Afrika toevoegen, terwijl Eliah de wacht hield. Na de heuvels gingen we in een soort hoge struik savanne op zoek naar kudu's. Die zagen we ook niet. Wel olifanten en impala's. Maar ja, er lopen ook zo’n 12.000 olifanten in het park. Om 13:00 uur gingen we lunchen aan een rivier (de Mzungi), een zijtak van de Ruaha. Lekker gekookt ei met Bamza (soort oliebol) en Chapati (soort pannenkoek) en vers fruit. Dat vulde goed. We zaten tussen kleine eekhoorns die probeerden onze lunch te jatten. Na de lunch zagen we binnen 200 meter meteen de 'lesser kudu' (kleine kudu). Grote grijze herten met hoorns in een krul. Mam had wel weer even een paniekmoment. Geen hagedis maar de geheugenkaart van haar fototoestel bleek vol te zijn. Dus werd de kaart van mijn toestel erin werd gezet. Ik mocht weer filmen voor mijn dierenjournaal. We staken de Mzungi rivier over en kwamen weer in een heel ander terrein. Een glooiende vlakte vol met grote Baobab bomen. We zagen onder meer een jakhals en een giraf en plots een stel 'greater kudu's'. Hele grote herten met lange gekrulde horens. Die kuierden op hun gemakje door de bedding van de rivier. We reden verder. Mam was wat moe en ik vertelde pap allemaal oorlogsverhalen van een computerspel. Ondertussen kregen we een lekke band maar die werd snel verwisseld. Daarna reden we verder en kregen weer een heel speciaal tafereel. Voor ons op de weg stonden twee giraffen. Een groot mannetje en een jong vrouwtje. Het grote mannetje had duidelijk zin en liep achter het vrouwtje aan met een erg lange piwi. Logisch want het is een giraffe. Daar is alles lang aan. Het vrouwtje draaide wat heen en weer, at wat en steeds als het mannetje zich opmaakte voor de daad, liep ze weg. Om de boom, achter de struik, over de weg. Het mannetje werd er tureluurs van. Vrouwen! Wij werden er ook tureluurs van. We bleven wel dertig minuten kijken naar dit voorspel maar het kwam er niet van. Het vrouwtje wilde er kennelijk niet aan in front of the camera's. Ze liep uiteindelijk de bush in. Het mannetje rende er wanhopig achteraan en een ander mannetje volgde nieuwsgierig. Ik had wel te doen met de giraf maar pap zei dat ik er aan moest wennen. Doen vrouwen altijd. Wij reden verder, maar op de plek waar we de rivier wilden oversteken, stond deze te hoog. Dus moesten we terug naar de brug (maar dat ging wat sneller). Vervolgens reden we in de avondzon door een fantastische groene vlakte met mooi uitzicht. We stopten nog bij een uitzichtpunt over de rivier waar we een paar mooie groepsfoto’s maakten. We zagen ook nog een Grant Gazelle. Een soort impala maar dan anders.

Zo kwamen we vermoeid maar voldaan na 8 en half uur safari terug bij ons hutje. Dat was helemaal schoongemaakt. Dus iedereen weer blij. Konden we lekker opfrissen. De hagedis was nergens te zien dus mama ging ook douchen. Om 7 uur naar de eetzaal waar we op de veranda bij de borrel genoten van het uitzicht, de invallende schemer en 3 olifanten die ons passeerden voor onze neus. Daarna diner met Eliah en mister Yuma, een parkmanager die met pap en mam over hun ervaringen praatte en over het park. Ik had het met Eliah over Pokémon. Pap gaf mister Yuma nog wat tips (zoals een ventilator in de hutjes en een werkend stopcontact). Om half 9 liepen door de donkere Afrikaanse nacht met duizenden sterren naar ons hutje. Snel naar ons schone bedje. Het buitenlicht ging aan dus dit keer viel het mee met de beestjes.

Dag 9

Het was gisteren wel wat koeler geworden dus vannacht lekker geslapen. Mama's hagedis was verhuisd naar het andere toilet. Maar goed dat we er twee hebben. Pap nam ‘s ochtends een koude douche (brrr) en we liepen naar de eetzaal. Meteen genieten van de opkomende zon boven het park. Sprookjesachtig bijna. Na het ontbijt gingen we weer op safari. Eerst de rotsachtige heuvel boven het park in. Maar daar was het stil. Pap zag nog wel een dassie en ik ook. Een dassie is een soort marmot en familie van de olifant. Gek he! We daalden daarna af naar de vlakte bij de rivier. Daar zagen we bij het uitzichtpunt een vissende krokodil, een visarend en drie lammergieren in een boom. Vervolgens naar de Hippo poel waar de helft van de familie (veel baby's) lekker aan het poedelen waren. We reden verder en stopten van tijd tot tijd bij de rivier voor het uitzicht, een passerende hippo of krokodil. Die krokodillen zijn wel groot. Wel 6 meter lang. Maar ze hebben genoeg te eten. Ook de hippo's zijn kolossaal. We stopten nog even in een bos waar een groep apen om de een of andere reden heel boos zaten te kwetteren. Maar we zagen nog steeds geen luipaard. Wel een paar schildpadden. En ineens een leeuw die langs de rivier kuierde. Daar gingen we op af. Bij een struik bleken drie enorme mannetjesleeuwen te liggen. Een leeuw was zich aan het schoonlikken. Kwam goed uit want hij kwam uiteraard op de foto. De middelste leeuw keek wel boos. Maar die loenste ook enorm. Superfoto. Pap en mam waren weer aan het kwijlen en wrongen zich in allerlei bochten om dit vast te leggen. Ik was net verdiept in een spannend boek dus werd ruw verstoord door pap die wilde dat ik een dierenjournaal opnam. Ik ging boos staan en de leeuwen keken meteen boos op. Oeps. Snel weer zitten. Zij werden ook weer rustig. Maar toen moest mama zo nodig het raampje opendoen en ging die schele leeuw staan en boos kijken! Mam schrok zich te pletter en deed meteen het raampje weer dicht. De leeuw keek boos en mam maakte haar mooiste vakantiefoto. Spannend en mooi om te zien en dit allemaal op twee meter afstand van elkaar. We reden daarna verder met een grote boog terug naar het dorp bij het park. Onderweg genoten we nog van een stel olifantenstieren die de rivier overstaken. En we stopten nog een keer bij twee leeuwinnen die sliepen in de struiken toch op 500 meter van ons huisje. Daar stonden ook nagenoeg alle andere toeristen in het park (2 auto's). Daarom loopt die parkranger s ‘avonds met ons mee. De laatste toerist kwamen we tegen bij een Baobab boom die door een olifant was gesloopt. De toerist had die ochtend welgeteld 1 jakhals gezien. Door de regen van gisteren zijn alle dieren over het hele park verspreid. We hebben haar de weg naar de leeuwen gewezen.

Rondom het hoofdkwartier in het park ligt het dorpje Mwebe (onze chauffeur is naar het dorp genoemd). Hier wonen alle mensen die in het park werken. Zo’n 500. Veel huisjes, een gemeenschapszaal, een barretje en een kantoortje voor de parkrangers. En ook een basisschool voor de kinderen van de medewerkers. Daar gingen we een kijkje nemen. Het is schoolvakantie in Tanzania dus er waren helaas geen kinderen. Maar er was wel een leraar. Hij liet ons alle klaslokalen zien. Die bestaan uit een kaal zaaltje, houten banken en een schoolbord. Wel wat anders dan op Westerwel. Er zitten 57 kinderen op deze school en vier leraren. Mam vond het natuurlijk reuze interessant en vroeg honderduit. We kregen ook nog een schoolboek in te zien. Na afloop signeerden we het gastenboek (de vorige buitenlandse bezoeker was een jaar geleden) en gaven een donatie voor schoolboeken. Daarna kregen we weer lunch bij de gemeenschapszaal. Dat duurde even dus ff zweten voor de termieten (mijn angstgegners) en hagedissen. Terug naar het huisje met onderweg nog een kudu foto. Bij het huisje genoten we van een welverdiende rust. Best heftig Afrika. Dan is goed om even te gamen, zeker nu we het stopcontact in de eetzaal mogen gebruiken om op te laden.

Om half 5 gingen we weer op safari. Eerst door een verzengende hitte over de hoogvlakte achter onze compound. Pap en ik stonden op de uitkijk. We zagen weer een poging tot paring. Dit keer tussen twee Grant gazellen. Daarna lange tijd niets. We bogen af naar de Mzungi rivier waar we, na wat glibberen door een moeras, aankwamen. Die landrover komt overal doorheen, al staat het water tot de treeplank. Bij de rivier was meer wild. Op gegeven moment zagen we een grote kudde olifanten. Niet vreemd gelet op de grote populatie.

Thuis in Nederland had ik in National Geographic Junior veel gelezen over stropers en de handel in ivoor. Het ivoor van de slagtanden van de olifant is altijd veel geld waard geweest. Mensen maken er sieraden, beeldjes en eetstokjes van. Zo’n 25 jaar geleden werden elk jaar bijna 100.000 olifanten doodgeschoten om hun slagtanden. In 1989 werd daarom de handel in ivoor verboden en verbeterde de situatie aanzienlijk, vooral in het begin van de jaren negentig. De laatste jaren is het stropen van olifanten en de ivoorhandel enorm toegenomen. Per jaar worden, vooral in Afrika, weer tienduizenden olifanten gedood voor hun kostbare ivoor. De vrees was dat dit in Ruaha ook zou gebeuren. De laatste neushoorn was hier in de jaren ’60 gedood. Toch is de stroperij in Ruaha beperkt. Gisteravond had mr. Yuma verteld dat de parkrangers proberen om de bewoners van dorpen in de omgeving bij de jacht op stropers te betrekken. De dorpelingen weten dat toeristen vooral om de olifanten naar Ruaha komen en krijgen de kans veel lokale producten te verkopen aan het park. Het is voor hen lucratiever om stropers aan te geven dan om stropers te helpen of te verbergen. Deze strategie werkt gelukkig erg goed.

Wij reden naar de kudde olifanten toe. De kudde liep ineens een andere kant op en we kwamen er midden in te staan. Mam gebruikte flits bij het fotograferen en kreeg op haar donder van Eliah. Een aantal imposante olifantenstieren keek al boos onze kant op en bijna de hele kudde (20 stuks) ging versneld langs ons heen, zenuwachtig klapperend met de oren. Wij bleven muisstil. Twee grote olifanten met een kleine olifant bleven echter staan en gingen dreigend kijken. Opeens gingen ze zelfs vechten. Gelukkig niet met ons maar met elkaar. Het bleken een mannetje en een vrouwtje met kennelijk een familieruzie. Terwijl de kleine werd beschermd door een tante olifant die ook was achtergebleven, begonnen de twee ruziemakers met elkaars slurven te grijpen en te duwen met de slagtanden. Uiteindelijk moest het (grotere) mannetje het veld ruimen. Spannend. Wij reden nu voorzichtig verder en, langs een giraffe met haar jong, naar de berg in het park. Daar zouden nog luipaarden kunnen jagen. We zagen in de invallende schemer wel kudu's en impala's maar geen luipaard. Binnen 10 minuten was het ineens donker en waren we nog 20 minuten van ons kamp af. We moesten door het donkere park terug naar huis. Gelukkig kon Mwebe goed rijden. Op gegeven moment knalden we desondanks nog tegen een tak en was er heel wat commotie bij Eliah en Mwebe. Het bleek dat er een cobra op de tak had gezeten en die was tegen de voorruit aangekomen. Zij hadden de schrik van hun leven gehad. Het liep goed af. De landrover is harder dan een cobra. In het holst van de nacht kwamen we heelhuids bij ons kamp aan om 8 uur. Ik sliep al bijna. Nog wel even eten. We aten nog een keer spaghetti met gebraden kip (ik kan me niet voorstellen dat ze zoveel kippen hebben in Tanzania. Ik heb er nog geen een levende gezien). Door de heldere nacht met stralende sterren liepen we daarna terug naar onze hut, beschermd door een parkranger natuurlijk. In ons huisje werd de aanblik van een mestkever in de wasbak mij teveel. Ik trok al die beestjes even niet meer. Uithuilen bij mam en toen gaan slapen. Nog een nacht in de Bush.

Dag 10

Midden in de nacht was er toch nog veel kabaal. Drie mestkevers sloopten een tegel om binnen te dringen. Toch heb ik lekker geslapen al heb ik ondertussen wel wat muggenbultjes. Maar ik ben ook weer langzaam en zonder problemen aan de Malarone en (kan ik verklappen) achteraf geen malaria gehad. Vanmorgen werden we vroeg wakker in de ochtendschemering. We werden getrakteerd op een fantastische zonsopkomst boven de heuvels van Ruaha te zien vanuit ons huisje. Pap en mam in ondergoed naar buiten voor de foto's. Natuurlijk werd pap lek gestoken door de muggen die hierop de hele nacht hadden gewacht. Mam was goed beschermd. Ik nam ondertussen een heerlijke koele douche. Mijn eerste douche sinds Mikumi. Daarna genoten we van een lekker relaxed ontbijt op de veranda van het hoofdgebouw. Ik sprak nog even met de kok over zijn spaghetti recept. Om 9 uur hadden we alles ingepakt en namen we afscheid van ons huisje. Mooi uitzicht maar wel veel beestjes. Je zou er zomaar een trauma van krijgen. Met Eliah en Mwebe gingen we voor de laatste keer op safari. De boys waren ook nog steeds moe van onze nachtelijke rit. Mwebe heeft ons hele verblijf een wollen muts opgehad. Hij had het zeker koud. Ik niet. Het was weer lekker warm. We reden door de heuvels naar een plek bij de rivier Ruaha. Daar graasden hippo's op de rivierbedding en lag een supergrote krokodil. Even genieten van een vissende ooievaar. Toen we wilden instappen bleek de band weer lek. De reserveband die er vervolgens op werd gezet was ook aan het leeglopen. Daar kreeg mam het heel warm van. Die wilde meteen naar de airstrip. We reden verder naar een grote brug over de Ruaha waar we nog wat foto's maakten waaronder een groepsfoto. Daarna terug naar Mwebe Village. Nog een paar laatste foto's van een olifantenfamilie onder een baobab en kudu's en het zat erop. De safari was voorbij. Het was wel super!!!

Wat hebben we gezien in 7 dagen safari? Impala's (zowel in een familie kudde als de bachelor groep) Grant gazellen, Dikdik’s, Lesser kudu’s, Greater kudu’s, Zebras, Wildebeesten, Masai Giraffes, Kaapse buffels, Olifanten, Hippo's, Dassies, Jakhalzen, Leeuwen en leeuwinnen, Mongooses, Vervet aapjes, Bavianen, Wrattenzwijnen, Visarend, Bruine arend, Witte, zwarte en andere reigers, Ooievaars, Hornbills (zwart en anderen), Hammerhead vogels, Struisvogels, Lammergieren en heel veel andere mooie vogels, een Varaan, Python, een dode cobra, schildpadden, hagedissen in alle soorten maten en kleuren, ratten (in het dorp), eekhoorns en heel veel insecten. Ofwel iedere dag wel een ander dier. Geen luipaard maar daarom niet getreurd.

We pikten de lunch op in Mwebe Village en reden lekker op tijd naar de airstrip. Daar peuzelden we onder een lekker koel afdak onze lunch op, kochten een T-shirt van Ruaha. We raakten in gesprek met twee Engelsen met wie we heen waren gevlogen. Zij hadden ook mooie safari gehad en geen luipaard gezien. Ze adviseerden mij om naar Star wars 7 te gaan. Ga ik zeker doen. Ons vliegtuig stond al klaar. De piloot was vorige dag al gekomen en had ook een safari gehad. Alles werd ingelaten en we namen afscheid van Eliah en Mwebe. Ik zal Eliah missen. Hij mij ook vertelde hij. Maar ik heb zijn mailadres.

Daarna het vliegtuig in. Terwijl we opstegen vanaf Ruaha zagen we bij het opstijgen het park mooi liggen en spotten nog een groot aantal dieren. Daarna op naar Zanzibar. Wel met een aantal tussenstops in het Selous park. Onderweg kwamen we nog wat ruw weer tegen en vlogen dwars door een regenbui. We vlogen ook over een bosbrand en door een regenboog. De landingsbanen in Selous zijn lekker kort. Bij de tweede landingsbaan stak een kudde wrattenzwijnen de landingsbaan op. We waren al geland maar de piloot kon toch nog uitwijken. We kwamen bij de tweede tussenstop de twee Zweden tegen die we op de heenweg vanuit Dar es Salaam ook hadden gezien en zich zorgen hadden gemaakt over de fooi. Zij hadden ook geen luipaard gezien. Ze waren blij dat ik was opgeknapt. Het was wel benauwd in Selous. Ik ben blij dat ik daar niet ben geweest. Bij een tussenstop bij Lazy Lagoon, een resort aan de kust van Tanzania werden we verwelkomd door een groep kinderen. Daarna door met ons drietjes. En een Maasai met een gat in zijn oren die op doorreis was naar Dar es Salaam. We vlogen over het strand en zo boven zee naar Zanzibar.

Zanzibar is een heel vruchtbaar eiland en al heel lang geleden bevolkt door dezelfde mensen en stammen die in Tanzania wonen. In de 15e eeuw kwamen echter de Portugezen. Zij bouwden rond 1560 een nederzetting aan de westkust van Zanzibar, het begin van de huidige hoofdstad. Toch moesten zij op gegeven moment het onderspit delven tegen Arabieren uit Oman. Begin 18e eeuw was Oman uitgegroeid tot een belangrijk handelsland, vooral wat betreft dadels. Om de dadelplantages te kunnen exploiteren waren er veel slaven nodig. Het was vanwege de islam verboden om daarvoor moslims te gebruiken, dus werden in grote aantallen zwarten uit Afrika aangevoerd. Vaak gebeurde dit via Zanzibar. Op het hoogtepunt in de 19e eeuw werden er jaarlijks 13.000 slaven via Zanzibar verscheept die vanuit de binnenlanden van Afrika werden gehaald. De Britten en Amerikanen kregen ondertussen ook contacten op Zanzibar en begonnen zich te verzetten tegen de slavenhandel. Die werd uiteindelijk afgeschaft in 1896 toen, nadat het sultanaat ernstig was verzwakt, de Britten de macht feitelijk overnamen. Na de eerste wereldoorlog waren de Britten ook de baas op het vasteland. Na de tweede wereldoorlog was er nog even een onafhankelijk Zanzibar maar dat was niet zo succesvol. Toen Tangayika (het vasteland) in 1961 onafhankelijk was geworden, vormde het al snel een unie met Zanzibar en in 1964 werd deze unie Tanzania gedoopt. De economie op Zanzibar werd ondertussen geheel beheerst door specerijen en kruidnagelplantages. Het toerisme begon ook te bloeien. Ofschoon in Zanzibar wat meer politieke strubbelingen waren dan op het vasteland, bleef het voor Afrikaanse begrippen relatief rustig en kwam het toerisme echt op gang.

Deze geschiedenis verklaarde wel waarom we op Zanzibar alweer een formulier moesten invullen, dit keer van de revolutionaire republiek van Zanzibar. Zal wel. We konden zo door bij de douane zonder scan van onze vingers. Dus we hoefden ook niet in de rij. De toeristen in het (grote) vliegtuig wat achter ons landde, wel. In de grote groep taxichauffeurs bij de uitgang stond ook een mannetje met onze naam. Ongelooflijk. Die leidde ons naar onze taxichauffeur. Dat had Tayari Safari weer goed geregeld. De taxi bracht ons in vijf kwartier naar ons hotel, Happy Changu aan de andere kant van Zanzibar (de oostkust). Onderweg zagen we een stukje Zanzibar. Dat zag er wat netter uit dan Dar es Salaam. De wegen zijn beter. De huizen zijn marginaal beter. De auto's en busjes zijn beter. Maar na 6 dagen safari in de Bush is alles beter. Onderweg viel ons wel op dat alle vrouwen hoofddoeken droegen. Zanzibar is een islamitisch eiland. We reden eerst door de buitenwijken van Zanzibar City door New Town. En er stonden hele mooie huizen. Ook wel soms wat minder mooie huizen en zelfs halve huizen. Ze waren bezig met een wegverbreding en kennelijk is bij sommige huizen de helft onteigend. Letterlijk de helft….. Ook veel moskeeën natuurlijk. We zagen ook busjes gebouwd op open vrachtwagens. Dit zijn dalla-dallas. Je hebt ze in alle soorten en maten. Dalla-Dallas hebben vaak vaste routes maar rijden niet echt op een vaste tijd. Ze vertrekken als ze vol zijn. Soms zijn er vaste haltes maar je kunt ook altijd wel uitstappen en instappen waar je wil. De meeste steden hebben een Dalla-Dalla verzamelplaats. We zagen ook motorfietsen met een bak er achterop. Ook heel apart. En tuktuk’s (brommers met een bakje waarin je kunt zitten). Ook werden koeien als trekdieren van wagens gebruikt. Veel variëteit dus. Na een stukje drukke stad kwamen we op het platteland en reden we door eindeloze groene plantages (de kruidnagelplantages). Ook kwamen we door een national park, Jozani forest. Dit is de enige plek ter wereld waar rode colobusaapjes wonen. Er is zelfs een colobus aapjes oversteek, een touwbrug over de weg. Overigens mag je op de grote weg niet stoppen. Dan moet je betalen. Pap hing al uit het raam (nog helemaal in safari mode) maar niet veel te zien. Die aapjes wonen alleen hier. Er waren her en der onderweg ook plekken waar we moesten stoppen voor een politiecontrole. Onze chauffeur kende gelukkig iedere agent dus kletste zich overal doorheen.

We reden zonder stoppen in een dik uur naar de zuidoost kant van Zanzibar. Daar kwamen we bij het vissersplaatsje Paje en sloegen we rechtsaf langs de zuidoostkust. Hier lagen veel ressorts. We zagen veel sterrenhotels maar sloegen op gegeven moment toch een armoedig zandweggetje af. Als dat maar goed gaat. We stopten bij een poortje midden in de zooi. Oh Oh. Alle vrees was helemaal voor niets. We kwamen in een paradijsje. We werden hartelijk ontvangen met een drankje in ons resort voor de komende dagen: Happy Changu. Een heerlijk klein hotelletje langs de kust. Ik vertel er nog wel meer over. We werden naar onze hotelkamer geleid en die heeft bijna alles: stroom, een werkende goede ventilator, een douche, airco, handdoeken en geen beestjes of hagedissen. Als klap op de vuurpijl, bij de borrel op het terras, ook nog Wifi. Alles is dus goed. We kregen een heerlijk diner op het strand aan de Indische Oceaan. Fantastisch, al was de rosé wijn wel wat apart. Maar daar had ik geen last van. Ik genoot van een kippenpoot. Daarna kon ik rustig gaan slapen. Maar niet voor een heuglijk bericht: The big one has left the building. Ik kan voor het eerst een grote boodschap kwijt in Afrika.

Dag 11

Vannacht heerlijk geslapen met airco en zonder beestjes. Papa werd alleen verkouden door de airco. Vanmorgen werden we rond half 7 wakker (safari time) maar nu konden we zonder probleem in ons bed blijven liggen. Pas om 8 uur gingen we naar beneden voor een lekker ontbijt direct aan het strand van de Indische oceaan. Een lekkere omelet en ook nog een pannenkoek. En goede koffie. We hebben ook nog mede-hotelgasten. Een stel Italianen, maar dat is niet zo erg, maar ook een hele familie Russen (opa en oma, vader, moeder, twee kids en nog wat vrouwen, waarschijnlijk de dochters). En die Russen die kijken boos, pikken de Wifi en praten Russisch. Toen we naar het strand gingen op zoek naar een ligbed hadden de Russen een strategische positie bij de ligbedden ingenomen. Ze vertonen volgens ons (safarikenners) duidelijk territoriumgedrag. De Russische oma spreekt geen woord Engels en het kleine verwende meisje (Sonja) reserveerde met spullen alle ligbedden. Zij zijn de koude oorlog of de finale van het EK 88 nog niet vergeten. Er was ook een strandhutje met bankjes. Dat veroverden wij. Lekker in de schaduw. Vervolgens gingen we relaxen. Lekker gamen en lezen, zwemmen in het zwembad (geen glijbaan maar wel schoon) en de hele dag luieren. Dat deden pap en ik. Mama niet. Zij studeert in hoog tempo en uit vrije wil voor haar tentamens na de vakantie. Dat is voor haar toch ook relaxen. Ondertussen is er voor onze neus op het strand heel wat bedrijvigheid. Bij eb (het strand valt 200 meter droog) zijn er mensen bezig met vissen en krabben vangen. Er lopen of fietsen blanke toeristen voorbij. Soms ook met scooters. Er passeren lokale verkopers met gekleurde doeken. En op de oceaan passeren dhows.

Dhow is de algemene naam voor verschillende soorten houten Arabische zeilboten, gebouwd sinds de oudheid, die traditioneel aan elkaar worden genaaid met riemen. Deze boten zijn ook bekend door hun driehoekige zeilen. Gezien zo vroeg de Romeinse tijd, oorspronkelijk dhows voornamelijk gezeild op de Indische oceaan. In de loop der eeuwen de schepen zijn veranderd, onder invloed van de Europese ontwerp, maar de moderne dhows varen nog steeds. Door de eeuwen heen is, mede door Europese invloeden wel wat veranderd aan de vorm van het schip, maar eigenlijk is alleen het eindresultaat bekend: driehoekig zeil, een houten romp met meestal een paar bomen eraan (soort trimaran) tegen het omslaan. Het woord "dhow" is een Engels variatie van het woord Swahili voor de boot, dat is daw. Dhow is een algemene term die verschillende soorten schepen omvat. Aangezien Europeanen classificeren boten door de vorm van de zeilen en Indianen te classificeren door de vorm van de romp, "dhow" is een strikt Europese term en omvat meerdere schepen anders beschouwd door Indiase normen. Op Zanzibar worden ze vooral als vissersbootjes gebruikt of om toeristen naar de koraalriffen bij de kust te brengen.

Met dit doorlopend tafereel gingen we in de middag genieten van een lekkere lunch met voor mij een kipburger. Mmmmm. Daarna ging ik met pap en zowaar ook met mam de Indische oceaan in. En die is echt heel warm. Wel 30 graden! Daarna verder zwemmen en luieren. Om vijf uur nog even Squla (leerspel) doen op de iPhone. Want ik wil niet teveel missen op school. Pap dronk ondertussen een lekker kili biertje in de ondergaande zon. Zowel pap als ik zijn ondertussen lekker verbrand. Om zes uur breken we op. Douchen en op ons balkon met uitzicht op de oceaan bijkomen. Daarna naar beneden voor weer een heerlijk diner. We waren de enigen met nog een local en nog een eenzame hotelgast. De hele hotelstaf (morgen meer hierover) staat voor ons klaar. Maar dat komt omdat ik tegen de manager had gezegd dat ik het heel erg leuk vind hier.

Eten maken duurde lang maar dat kwam ook door de power out. Teveel airco's aan? Alle lichtjes (en er hangen er heel veel in het restaurant) gingen in één keer uit. De Wifi ook. Ik keek er niet van op. Dit gebeurt ook wel eens bij opa en oma (teveel heaters aan) dus is niet typisch Afrika. Het eten (voor mij kip en voor pap en mam een lekkere witte visfilet was heerlijk. De rosé was wat minder. Wel typisch is dat de glazen hier tot de rand toe worden volgeschonken. Daarna gingen we naar ons bedje. Nog wat lezen en tukken op de onverbrande plekjes op onze lijven.

Dag 12

Vandaag weer een relaxdag in Happy Changu. Eigenlijk is alles hetzelfde gegaan als vorige dag. Hoogtepunten van vandaag waren een dhow die zeeklaar werd gemaakt en wegzeilde, wel 200 kleurrijke kitesurfers voor het dorpje Paje, enkele kilometers hier vandaan en badderen in de Indische oceaan. Alhoewel, mam werd gestoken door een kwal en besloot niet meer in een zee te gaan zwemmen. Allemaal beestjes! Pap en ik zwommen lekker in het zwembad. Ook niet te lang (max een half uur) want daarna voelden we de zon ons door het water verbranden. Verder wederom veel lezen, gamen, studeren (mam) en genieten.

Dit geeft mij de kans wat over Happy Changu te vertellen. Toen we de grote weg afsloegen, moet ik zeggen dat ik even een twijfel momentje had. Aan de achterkant zag het er wat vervallen uit en bij de poort stond niemand. Maar aan de voorkant, de oceaankant is het allemaal top. Het hotel bestaat uit een gebouw met 6 kamers in drie verdiepingen met daarbovenop een woonhuis. Voor het hotel liggen dan nog eens 4 kamers in bungalows op de begane grond. Wij slapen op de eerste verdieping met goed uitzicht. Het hotel omvat verder een zwembad, een strand en een groot open rieten huis met een uniek geconstrueerd rieten dak direct aan het strand. Daar is ook de wifi. Niet zo groot maar juist lekker knus. De baas van het hotel is mister Moses. Heel aardige man die in ieder gesprek zegt dat we van harte welkom zijn (dus ook nog steeds na drie dagen) en dat we kunnen relaxen. Hij stuurt een hele batterij personeel aan. Twee koks, twee obermeisjes, 1 mannetje die rondloopt, twee askaris (bewakers) en de schoonmaakploeg (zwembadman en kamerhulp). Ofwel tien man personeel op 10 kamers. En allemaal even aardig en behulpzaam. Als ik een fles terugbreng naar de bar zeggen ze al sorry en ieder leeg bord wordt binnen 5 minuten weggehaald. De kamer wordt iedere dag schoongemaakt. Misschien wat veel personeel wat zich soms verveelt, maar ik denk dat ook zij op de wifi kunnen.

Wij komen in ieder geval helemaal tot rust. De wind trok vanavond lekker aan dus we gingen wat vroeger naar bed. Het werd zelfs even frisjes. Heerlijk.

Dag 13

Mama's vakantierust werd helaas weer ruw verstoord. Ze deed in de ochtend het gordijn open en spotte een hagedisje. Ze sprong meteen op bed.

Het was vanmorgen wat bewolkt. Ook deed het water het niet. Er kwamen dus wat barstjes in ons paradijs. Maar ja, dat nemen we in Afrika gewoon voor lief.

De Russen trokken het waterprobleem niet goed, dus gingen klagen. Wij niet. Wij douchen vanavond wel. Na een lekker ontbijtje gingen pap en ik weer lekker zwemmen. De Russen zijn vertrekken dus zijn wij nu de enige gasten in het hotel. We genieten volop en komen lekker bij. De lunch was heerlijk (de koks hebben alle tijd voor ons). Even dreigde regen ons paradijsje te verstoren maar dat bleek niet meer dan een spat te zijn. Verder relaxen dus. Later in de middag maakten we een korte wandeling langs het strand. Ons resort is zeker gelijkwaardig aan dat van de buren. Het leek niet zo druk te zijn. In de verte bij Paje zagen we wel 100 kitesurfers cirkelen in de zee. Dat is een geliefde sport hier in deze tijd van het jaar vanwege de heersende passaat wind.

De passaat is een zeer bestendige oostelijke wind die het hele jaar waait tussen de subtropische hogedrukgebieden (op de paardenbreedten) en de intertropische convergentiezone met lage druk. Op noorderbreedte wordt deze NO-passaat genoemd en op zuiderbreedte ZO-passaat naar de meest voorkomende windrichting. De passaat waait in de gebieden rond de evenaar. Deze wind is verantwoordelijk voor het klimaat in Tanzania en Zanzibar. De wind is van invloed op de zeewater temperatuur. In het westen (bij Tanzania) is de zee warm, aan de andere kant van de oceaan is het koeler. Dit zorgt ook weer voor hoge- en lage drukgebieden aan weerszijden van de oceaan. Het drukverschil versterkt op zijn beurt de passaatwind. Zo houdt een cirkel van oorzaken en gevolgen zich in stand: De passaatwind stuwt warm water naar het westen en brengt koud water aan de oppervlakte in het oosten; Het temperatuurverschil veroorzaakt stijgende en dalende lucht; Dit houdt het drukverschil tussen oost en west in stand; Het drukverschil is weer verantwoordelijk voor een deel van de kracht van de passaat. Toch zijn er wel seizoenen in Tanzania. Geen lente, zomer, herfst en winter maar natte en droge seizoenen. Tanzania kent vier seizoenen. In juni, juli en augustus is het er droog en koel. Van september tot en met december wordt het almaar warmer en van eind oktober tot eind december zijn er de korte regens. Van januari tot maart is het warm en droog, maar aan de kust en op Zanzibar is het dan erg benauwd. Van maart tot mei zijn er lange regens en raken de ongeasfalteerde wegen slecht begaanbaar.

We zaten dus eigenlijk in de goede periode: lekker warm en droog. Mooi zo. Na het wandelen gingen we borrelen in de avondzon op strand. Na een douche op naar ons laatste eten bij Changu. En dat is een feest want ze hebben een goede kok. (Is hem ook aan te zien, hij is wel doorvoed). We zijn de enigen in het restaurant nu de Russen weg zijn. Ik heb superwifi en kan zo op YouTube. Met pap's wifi gaat het dus wat minder. We genoten van een sublieme kipfilet met vers fruit salade na. Heerlijk. Daarna lekker naar bedje voor een laatste nachtje in Happy Changu.

Dag 14

Vandaag is het transferdag. We stonden op de gebruikelijke tijd op voor een laatste heerlijk ontbijt aan het strand van de Indische oceaan. Daar kun je geen genoeg van krijgen. Bij het ontbijt kregen we weer ongevraagd sausage. Gebakken knakworst!?! We aten het weer niet op. Daarna pakten we alles weer in. We zijn de laatste der Mohikanen in het hotel en vertrekken nu ook. Maar ja, het toilet op onze kamer is ook kapot. Na het inpakken kwam de taxi op tijd. We wilden afscheid nemen van mister Moses maar dat ging anders dan verwacht. Pap kon hem niet vinden en vroeg aan een man met een pet waar mr. Moses was. Die man bleek mister Moses te zijn! Onherkenbaar met baseball cap en zonder huisuniform (poloshirt van Happy Changu). Hij reed met ons mee naar Zanzibar City. Daar reden we relaxed in een uurtje naar toe. Onze chauffeur (dezelfde als op de heenreis) kent toch alle politieagenten. Alhoewel nut en noodzaak van die controles mij volkomen ontgaat. Onderweg zagen we nog wildlife: de eerste levende kip. Ik heb heel veel pootjes van diens broertjes en zusjes op, maar deze liep nog rond. Die gaat vanavond op mijn bordje. Toen we bij de stad waren, werd het wel wat druk. Dat is na alle rust aan de kust weer even wennen. Het Afrikaanse straatleven blijft een heksenketel. We dropten mister Moses, stopten nog even bij de broer van de taxichauffeur (ongelooflijk hoe hij die wist te vinden in alle drukte) en werden daarna via via naar het ticketbureau van de Ferry gevoerd. Dat was in een beveiligde zone. Dus weer langs een controle. Daar stond een enorme rij. De moed zakte ons in de schoenen. Zeker toen we van een LP toerist (Lonely Planet Hippie) hoorde dat hij al drie kwartier stond te wachten. Onze taxichauffeur had echter verborgen talenten. Hij kocht gewoon een bewaker om. Binnen no-time hadden we de juiste tickets. Maar ook zo werkt het in Afrika.

Corruptie wil eigenlijk zeggen dat de mensen die macht hebben (zoals burgemeesters, ambtenaren of politieagenten) die macht gebruiken om er zelf beter van te worden. Het lijkt te horen bij Afrika. Overigens hebben waarschijnlijk wij blanken de afrikanen op het idee gebracht. In de 17e eeuw kregen Nederlandse kolonisten ambtenaren al te weinig betaald en gingen gewoon zaakjes regelen om er wat bij te verdienen. Nu lijkt iedereen aan corruptie te doen, van de hoogste ambtenaren tot de gewone politieagent die een oogje dichtknijpt als iemand iets doet wat niet mag, en hem wat geld toestopt. Corruptie ontwricht een samenleving tot in de kleinste uithoeken. Als een politiecommissaris een zakenman laat vermoorden en vrijuit gaat, verliest een mensenleven aan waarde. Als ontwikkelingsgeld uit Nederland in de verkeerde handen terechtkomen, sterven zieken en komen arme boeren om, bij gebrek aan voeding of geneesmiddelen. Rijke landen willen dan ook geen geld meer geven. Van corruptie is iedereen de dupe. Door vriendjespolitiek krijgen jonge afgestudeerde mensen geen baan bij de overheid en vertrekken met hun kennis naar het buitenland. Weliswaar probeert iedere regering er wat aan te doen, maar uiteindelijk lijkt het nog steeds niet te lukken. In ieder geval voelden wij ons wat schuldig, maar we hoefden niet in de rij te staan. De LP toerist staat er waarschijnlijk nog steeds…..

Met onze tickets op zak reden we naar ons hotel, Tembo House. Dit bleek een oud koloniaal hotel middenin Stone Town. Helemaal in Arabische stijl. Wapperend met onze creditcard kwamen we binnen en kregen meteen een room upgrade. Een megasuite van 10 bij 10 meter met drie grote houten hemelbedden (voor ieder van ons), een Arabisch betegelde douche en groot eigen balkon aan zee helemaal voor ons zelf. Super de luxe. We keken onze ogen uit. Daarna naar beneden voor een lunch aan het strand. Dat strand was een bont tafereel. Het terras is strictly for tourists. Er staat een grote bewaker bij. Op het strand staan ligstoelen met toeristen. Daarvoor lopen verkopers met van alles en nog wat. In het water ligt ook van alles en nog wat. Watertaxis, dhows, speedferrys maar ook grote schepen met een open boeg waar je zo met een auto in kunt rijden. Zo’n roll on- roll off schip lag ook schuin voor het hotel. Deze was wel oud. Die had waarschijnlijk nog met de landing op D-Day meegedaan. Al tijdens de lunch kon mam zich niet meer inhouden en ging een shawl kopen. Ze liet er haar soep voor koud worden. Daarna gingen pa en ik lekker zwemmen, niet in zee maar in het heerlijke zwembad op de binnenplaats van het hotel om vervolgens te luieren. Ik kan in ieder geval wel wat beter zwemmen dan twee verwende Tanzaniaanse meiden die half verzopen voordat pap ze eruit moest halen. Vervolgens voor het culturele deel op pad. We duiken Stone Town in, de oude Arabische stad van Zanzibar. Hier stond nog een oud Portugees fort, veel oude vervallen gebouwen en zelfs een kathedraal. Vooral apart waren de vele oude houtbewerkte deuren. Dat vindt pap leuk. Mam vindt shoppen leuk en zij kwam ruimschoots aan haar trekken. Soms met assistentie van pap lekker pingelen en afdingen en leuke dingetjes kopen. Niet te groot want het moet wel allemaal mee. Ik kreeg een knuffel en een T-shirt van het voetbalteam van Tanzania. Vind ik leuk. Het was wel warm in de oude stad. Maar zowaar vonden we ook een pak chips en water. Ik dus ook weer blij. We dwaalden een paar uur rond en kwamen dan weer bij het hotel. Daar is het een drukte van belang. Voor ons super-de-luxe hotel zwemmen honderden Afrikaanse kindjes uit de stad aan het einde van de dag in de zee. Ze kwetteren en spetteren. Hartstikke leuk om te zien. Pap en mam gaan buiten op ons balkon genieten van dit schouwspel en ik ga in onze koele kamer relaxen. Tussendoor werden de koffers weer gepakt en werden alle souvenirs er in gepropt want we nemen morgenochtend vroeg de Ferry naar Dar es Salaam. Om half 8 gingen we eten op het terras bij het hotel. Daar kreeg pap een onaangename verrassing. Geen alcohol. Het was een Arabisch restaurant. En dat nemen ze kennelijk serieus. We genoten wel van spicy currys en ik van spaghetti met kip. We kregen nog wel een wat vreemde waarschuwing van een zenuwachtige hotelmanager dat een gast een viskom met giftige poffervissen op het balkon had laten staan en dat er eentje weg was gepikt door kraaien die hem mogelijk ergens op het terrein van het hotel hadden gedropt. We haalden onze schouders op. Het zal wel. Kan nooit zo gevaarlijk zijn als die grijze vriend van ons in Mikumi. Na het eten gingen we lekker naar bed. Zoals gezegd had ieder van ons een eigen hemelbed van 2 bij 2 meter. We sliepen wel met ventilator want de airco is te koud. Typisch voor onze laatste nacht in Afrika.

Dag 15

Mam was vroeg wakker. Zij moest en zou de ferry halen. Pap en ik waren dus ook vroeg wakker. Om zeven uur gingen we naar het ontbijt. Dat is vanaf zeven uur. Uiteraard is 'vanaf' in Tanzania een rekkelijk begrip. Het ontbijt werd klaargezet vanaf 7 uur. Wel stond de koffie klaar om 7 uur. Geen Nescafé maar lekkere filterkoffie. En natuurlijk (vanaf kwart over zeven) een lekkere omelet. Daarna uitchecken uit dit heerlijke hotel en naar buiten voor stap 1: transfer hotel-ferry. We stapten bijna in de verkeerde taxi maar met wat geduld kwam het allemaal goed. De broer van de taxichauffeur (Ali) kwam ons ophalen en dropte ons bij de Ferry. Bij de Ferry werden onze kaarten wel 5x gecontroleerd en gestempeld en moesten we natuurlijk een formulier invullen. Daarna in de wachtruimte van de economyclass. We kwamen er toen pas achter dat er ook een vip class en een business class waren met een aparte wachtruimte. Daar zaten de mzungus, de blanken. Wij waren de enige blanken in de economyclass. Wel gezellig met nog zo'n 1000 Tanzanianen. Een gekwetter en drukte van jewelste. Het instappen ging desondanks gecontroleerd maar wij, als echte Nederlanders gingen natuurlijk vooraan in de rij staan. Dat was nu juist niet de bedoeling. Het moest per rij stoelen. Een grote boze beambte riep wel tien keer dat we op onze beurt moesten wachten maar we lieten ons niet kennen. We mochten als 300e aan boord. Alle zitplaatsen waren ondertussen al bezet in de economyclass. Niet in de vip-class maar die had de taxichauffeur niet geboekt. Dat zijn nou de nadelen van corruptie. Waarschijnlijk had hij de meerkosten gebruikt voor het omkopen. Maar ja, wij hadden er per slot van rekening ook niet om gevraagd. Mam plofte aan boord op haar (foto) rugzak neer en pap en ik gingen lekker op het panorama dek aan de reling staan. Lekker koel. We voeren uit met een mooi uitzicht op Stone Town. Al snel had ik een gesprek met een Tanzaniaans jochie (in het Engels, dat ik deze vakantie goed heb kunnen oefenen). Gezellig. Mam had ook contact met een vent die tegen haar aan begon te hangen. Ook gezellig maar anders.

We voeren in ruim anderhalf uur naar Dar es Salaam. Daar bij de haven bleek het een echt grote stad te zijn met wolkenkrabbers, drukke markten en overvolle veerboten. Het is dan ook de grootste stad van Tanzania. Het was ook weer stikwarm. Bij het verlaten van de boot vonden we wonderbaarlijk onze koffers terug. We sloegen alle porters en taxichauffeurs af en werden in een menigte gevonden door Aziz, een van de safaridrivers van Tayari. Hij bracht ons door het drukke warme centrum van de stad naar het vliegveld. Zelfs de laatste etappe hadden ze maar mooi geregeld voor ons. We namen afscheid en vroegen hem de hartelijke groeten aan Gerard te doen en liepen naar het gebouw van de luchthaven. Daar was het druk maar vielen we op wonderbaarlijke wijze in de armen van een dik klein mannetje in Maasai klederdracht die ons naar een airconditioned vip lounge leidde. Daar konden we even bijkomen en konden we lunchen (ik kip, pap en mam een mislukte kipburger) en omkleden (het is in Dubai al 10 graden koeler). Daarna gingen we inchecken. Een groot aantal controles, formulieren en stempels later (tja, als je zoveel moet controleren, werk je corruptie ook in de hand) zaten we in het dutyfree gedeelte met een hele leuke T-shirt shop en sporadische airco en wifi. Daar spendeerden we onze laatste Tanzaniaanse shillingen.

En zo zit onze reis naar Tanzania er nagenoeg op. Mede dankzij Tayari Safari een fantastische reis. Ze stonden altijd en overal min of meer op tijd klaar en iedereen die werd ingeschakeld, was aardig, behulpzaam en gastvrij. Sommige locatiekeuzes (accommodatie) of vervoer (Ferry) waren grensverleggend maar dat maakt het allemaal nog specialer. Ik heb genoten. Pap en mam ook.

We stapten om half vier aan boord van een overvolle Boeing 777-300. Die had wat vertraging en wat turbulentie. Maar ook lekker eten, een lekker wijntje en goede films. Toch sliep ik nog wel anderhalf uur dwars door alles heen inclusief de landing in Dubai. In Dubai ging alles erg soepel. We wandelden zo door de douane naar een immense aankomsthal. Echt megagroot. Wel 20 voetbalvelden. We hadden alleen onze handbagage want onze koffers zijn ergens onderweg. Hopelijk zien we die weer in Nederland. Iedereen was er behulpzaam. We werden zo de weg gewezen naar een plek waar een busje zou staan (en dat stond er) om ons naar ons hotel te brengen. Volgend Bookings.com is het hotel aan de overkant van de straat maar dat is relatief gelet op de omvang van Dubai AirPort. De straat was een megasnelweg met 20 rijstroken. Maar dat was met ons busje geen probleem. Die zette ons voor de deur af. Eenmaal in het hotel werd alles ook supersnel geregeld en we lagen om 24:00 uur Dubai-time (23:00 uur in Tanzania en 21:00 in Nederland) in een ruime kamer in bed zonder klamboe, ventilator, beestjes of hitte en met een schoon werkend toilet. Heerlijk gewoon maar wel anders..

Dag 16

Heerlijk geslapen vannacht. Ik had het zelfs koud. Voor ons gevoel wat laat (is het nu half 7, half 8 of half 9, ik ben de tijd kwijt) worden we wakker. Lekker douchen met veel warm water (wat een luxe) en pap kreeg ondertussen een kopje koffie op bed. Daarna genoten we van een heerlijk uitgebreid ontbijt. Dat aten we toch wat snel om zo om 10:00 uur Dubai time een gratis pendelbus naar het centrum van de stad te pakken. Daar loop je namelijk niet zomaar naar toe.

Dubai is een stad in de Verenigde Arabische Emiraten. Het was vroeger een belangrijke handelspost waar zelfs de oude Grieken al kwamen. In de 16e en 17e eeuw vond iedereen Dubai wel interessant. De Portugezen, Nederlanders en Engelsen hebben wel geprobeerd Dubai te bezetten. De post lag langs een kreek (een brede inham eigenlijk) en dat was een ideale haven op een strategische plek. In de 19e eeuw kwam Dubai echt tot bloei als vissers- en handelsplaats. De Britten bleven in controle tot 1971. In 1996 werd echter alles anders. Er werd olie gevonden. In 1969 start de productie en export van olie. De staatsinkomsten stegen spectaculair. Vanaf circa 1990 werden de olieopbrengsten aangewend voor de uitbreiding van de stad en een oriëntatie op de andere inkomstenbronnen voor de toekomst, namelijk het toerisme en het worden van een financieel wereldcentrum. De olieopbrengsten voor Dubai zijn immers eindig, doordat de voorraden op zullen raken. Toerisme is een belangrijk onderdeel van de strategie van Dubai om inkomsten te blijven genereren, ook als de olievoorraad in de toekomst op is. Nu bezoeken meer dan 15 miljoen toeristen per jaar de stad zullen bezoeken. In 1978 kwam de eerste wolkenkrabber in Dubai, het WTC. 1978. Toentertijd was dat het hoogste gebouw van het Midden-Oosten. Eind jaren 90 begon men aan steeds meer grote bouwprojecten en vooral sinds 2005 zijn er meer en meer torenhoge wolkenkrabbers bijgekomen. Dubai heeft de meeste gebouwen van meer dan 300m hoogte, én de meeste gebouwen die hoger zijn dan 200m van alle steden ter wereld. In 2012 waren er 363 nieuwe wolkenkrabbers in aanbouw. De allerhoogste is de 828 m hoge Burj Khalifa, het hoogste gebouw ter wereld. Dat is niet het enige grootste ter wereld. Dubai heeft ook nog de grootste golfbaan ter wereld, het grootste winkelcentrum, met daarin het grootste aquarium, de grootste skihal en het grootste vliegveld in aanbouw ter wereld. Het huidige vliegveld zal door dat vliegveld worden vervangen. En het is pas net nieuw… Ook ligt er de grootste haven van het Midden-Oosten. Alles groter en hoger dus.

Bij de bushalte en in de bus babbelde ik gezellig met een Engelse lady. Pap en mam bogen zich in alle hoeken in een wedstrijd om het eerst de Burj Khalifa te spotten en te fotograferen. Onderweg naar het centrum keken we onze ogen uit. Net alsof we een stad uit een science fiction film (Coruscant) uit Star wars inreden. Overal wolkenkrabbers, brede snelwegen, fly-overs, metrobanen en andere futuristische gebouwen. En alles is schoon. Er waren ook wel veel hijskranen en torens in aanbouw. Er werd volop gebouwd. We stopten voor een kolossaal gebouw aan de voet van de Burj Khalifa: de Dubai Mall. Daar vielen onze monden helemaal open. Het gebeurt maar weinig dat Europeanen onder de indruk zijn maar we voelden ons net Afrikanen in Tilburg. Wat een luxe, wat een winkels. Wat een gebouw. Wel vier verdiepingen met overal doorkijkjes, kunst en spektakel in de overtreffende trap. Een schaatsbaan, een waterval en het mega aquarium met haaien en roggen. We liepen er doorheen en kwamen aan de andere kant bij de fonteinen van Dubai (helaas geen show) uit. Daar torende de Burj Khalifa (op dit moment het hoogste gebouw ter wereld: 828 m) boven ons uit. Superhoog. Niet te fotograferen. Overigens stond er ook een grote wolkenkrabber die half was afgebrand tijdens nieuwjaar. Dat was de enige wanklank die we zagen (buiten alle bouwputten en hijskranen maar dat worden uiteindelijk nieuwe wolkenkrabbers). Al met al een heel verschil met Tanzania. Even de 5 meest in het oog springende verschillen:

1.Dubai heeft geen dieren. We hebben niets vliegende beesten of andere dingen behoudens mensen (en vissen in het aquarium gezien).2.In Dubai loopt niemand langs de weg.

3.In Dubai zijn veel meer huidskleuren (blanken, Arabieren, Pakistani, Indiërs, chinezen).

4.In Dubai is iedereen netjes gekleed, enkele toeristen daargelaten ). Veel blanken in een kostuum (zakenlui. Allemaal advocaten en accountants vanwege het grote zakencentrum daar.

5.In Tanzania is bijna alles vies en in Dubai is alles superschoon.

Na het fotograferen gingen we shoppen. Eerst naar een hele grote speelgoedwinkel. Hamley's. Daar hadden ze veel lego maar ook mijn beloning: een Nintendo spelletje. Daarna wat kledingwinkels met uitverkoop (januari is shoppingfestival) waar vooral pap slaagde. En veel kijken maar niet kopen. Dit zou echt iets zijn voor oma en tante Marian. Maar er was zoveel te zien, zelfs mam raakte op gegeven moment uitgeshopt. Het was alweer snel tijd om naar het vliegveld te gaan. We vroegen en kregen de weg gewezen naar de metro. We moesten wel twee kilometer lopen. Maar ook dat wordt makkelijk gemaakt in Dubai. Er was gewoon een lopende band in een glazen tunnel boven de grond met airco! De metro is ook spectaculair. Die is gebouwd in 2009 met futuristische stations met gouden daken en een rails boven de grond op 20 meter hoogte tussen de gebouwen door. En geen chauffeur: je kon ook aan de voorkant van de trein kijken met heel mooi uitzicht. En supersnel. Binnen 20 minuten waren we al weer bij het vliegveld.

Daarna liepen we door de uitgestrekte vertrekhal heel soepel zonder wachten door de paspoortcontrole. We hadden een voucher waarmee we even een kipje konden scoren bij de Burgerking. Ik moet echt gaan afkicken. Daarna konden we heel snel boarden en het vliegtuig in. Dit was hetzelfde super de luxe ding van de heenreis. Dat lijkt alweer zolang geleden maar is toch pas twee weken geleden. Op naar Nederland. Wel nog ff een derde knuffel scoren, een lama dit keer. We kregen alweer eten en genoten van de films. Om 8 uur landden we in het donker in een regenachtig Nederland. Daar gingen we niet zomaar door de paspoortcontrole maar moesten we drie kwartier wachten (5 graden, ofwel 30 graden koeler dan in Tanzania). Wonderbaarlijk waren onze koffers ook in Nederland aangekomen. Die konden we zo oppikken. We vonden ook onze bus naar de plek waar onze auto was geparkeerd. Eenmaal in de auto viel ik binnen 5 minuten in slaap. Zo kwamen we rond 11 uur weer in ons eigen huis en in ons eigen bed.

Ik ga mijn verhaal afsluiten. Het was een superavontuur. Ik vond het wel spannend maar ik heb er ook van genoten. Gezellig met papa en mama op reis. Ontzettend veel gezien en ervaren. Veel geleerd en veel lol gehad. Veel genoten en als gezin dichter bij elkaar gekomen. Dat heb je met zoveel avonturen onderweg en zoveel te zien. Mijn eerste echte verre reis was een groot succes. Dat vinden pap en mam ook. Al hoef ik even niet meer naar Afrika. Ik hoop dat jullie hebben genoten van mijn verhaal.

Het was fantastisch!!!

Ps. Moos heeft het ook leuk gehad.

Habari, Manne

9 days wildlife

Hilde (31 januari 2016)

Na een klein jaartje wachten was het eindelijk zover. Op naar Tanzania voor de eerste safari Wat schrokken we toen we landden wat een hitte en dit om 4 nachts. Gabriel van Tayari Safari stond ons keurig op te wachten aan de luchthaven. Jeep in en op weg naar onze lodge van Gerard. Koel drankje gedronken en beddeke in. 's Morgens stond Gerard ons al op te wachten na een tasje koffie voelden we ons al helemaal thuis in Afrika. Wat een hartelijk ontvangst door de bende van Tayari Safari.

Lees meer...
Na 2 dagen geklimatiseerd vertrokken we naar Mikumi park. Op naar de safari!! Op weg naar mikumi park zagen we veel van de lokale bevolking wat een leuke trip was. Eenmaal aangekomen in Mikum ipark begon de game drive. Na een half uurtje spotten we al 2 leeuwen kuddes gnoes olifanten zebras giraffen wilde varkens enz. Onze dromen werden werkelijkheid!!! We kregen er niet genoeg van. Dit park is echt aan te bevelen want de dieren zijn heel dichtbij. Na de safari reden we terug naar de lodge van Gerard waar het heerlijk vertoeven was lekker briesje en frisse pint. We zijn ook naar de zee geweest voor een frisse duik 10 minuutjes stappen van de lodge. Bij de plaatselijke bevolking geweest en allerlei lekkers uitgedeeld aan de kindjes. Wij danken met heel ons hart GERARD en zijn CREW want het is hun niets te veel en je voelt je direct thuis. EEN ECHTE AANRADER, ZEKER DOEN. TOM en HILDE

Super reis naar Kimumi, Ruaha en Zanzibar

Maarten Verhoeven (24 januari 2016)

Hoi, rond de jaarwisseling hebben we met onze familie een topreis gehad naar Tanzania. Tayari had alles perfect geregeld, van de aankomst op het vliegveld tot en met Zanzibar. Dankzij onze drivers in Mikumi (Gabriel) en Ruaha (Eliah) hebben we fantastische safari's gehad. Hele mooie beelden, van leeuwinnen op de weg in Mikumi tot een gevecht tussen leeuwen en krokodillen in Ruaha) Voor ons de eerste keer met een vliegtuigje naar de parken. Dat op zich is al een belevenis en de tijdswinst is enorm (dus meer safari!) Lekker uitrusten op Zanzibar (Happy Changu) was ook heerlijk. Wij (Maarten, Nicolette en ons zoontje van 10 Manne, vonden het de reis van ons leven. Nogmaals bedankt (uitgebreid reisverslag volgt binnenkort)
Maarten Verhoeven

Combinatie reis Lion King/Big Five en Zanzibar

Familie Haenen (10 januari 2016)

Afgelopen zomer hebben we als gezin (ouders en 3 kinderen: 12-19 jaar) een prachtige, 21 daagse reis gemaakt met Tayari Safari.We hadden gekozen voor een combinatie van 2 safari bestemmingen en sloten af met een 7 daags verblijf op Zanzibar. De ontvangst op het vliegveld van Dar es Salaam was prima.

Lees meer...
Houd er rekening mee dat het lang duurt voordat je je visum krijgt als je dat ter plekke nog moet regelen. Ook voldoende geld pinnen op het vliegveld is geen luxe want pinnen kan maar op een beperkt aantal plaatsen (als er geld in de machines zit). We werden gastvrij onthaald op het basis kamp in Ndege Beach. Gerard en zijn team doen er alles aan om je verblijf zo aangenaam mogelijk te maken. Onze gids tijdens de safari en tevens chauffeur (Noel) was fantastisch. Hij heeft veel kennis van de dieren en was ook altijd enthousiast om te zoeken naar wildlife. We verbleven tijdens de safari op resorts en daarnaast zo'n 6 nachten in tenten in de parken. Met name dat laatste was een mooie belevenis. Ook ons verblijf op het Fanaka resort was uitstekend. We zullen nog vaak terugdenken aan Vincent die op Fanaka resort overheerlijke maaltijden bereidde. Maar ook de kok tijdens onze safari kon met minimale middelen de lekkerste gerechten maken. We hadden het geluk om de Big 5 te spotten. Tijdens onze reis hadden we ook een aantal malen pech met de auto. De wegen zijn vaak wasborden dus het materiaal heeft veel te lijden. Toen Noel de auto in de Ngoro-Ngoro krater echt niet meer aan de praat kreeg regelde hij voor ons direct een vervangende safari auto zodat wij onze vakantie konden voortzetten. Top gids! We hadden gekozen voor een vlucht van Serengeti naar Zanzibar.Dat was ook een mooie ervaring. Op Zanzibar verbleven we in het White Rose resort. Een heerlijke plek om bij te komen van alle belevenissen. Op Zanzibar kun je leuke uitstapjes maken. Zwemmen met dolfijnen, reuzeschilpadden zien op Prison Island. Stone Town is een leuk stadje om te bekijken en vergeet ook niet om langs het geboortehuis van Freddy Mercury te gaan. Let er even op dat je op Zanzibar alleen geld kunt pinnen in Stone Town. De White Rose is daar ongeveer een uur vandaan per auto. Het White Rose resort ligt direct aan zee en heeft meerdere zwembaden. Het personeel is er vriendelijk en je kunt er lekker eten. De kok had zelfs een demonstratie gegeven hoe je spicy rice maakt. Op onze laatste ochtend kwam hij, op zijn vrije dag, 's ochtends nog eitjes en pannekoekjes bakken. Omdat onze vlucht tegen middernacht ging had Gerard geregeld dat we nog langs konden komen op het basiskamp op Ndge beach. In de ochtend maakten we de overtocht naar het vasteland alwaar we werden opgehaald. In de middag nog even aan het strand gelegen en na een goede maaltijd werden we naar het vliegveld van Dar es Salaam gebracht. Einde van een prachtige vakantie.

Geheel verzorgde reis door Tayari Safari

Henny vd Bergh (12 december 2015)

Onze 40 jarige huwelijksreis met 10 personen, is voortreffelijk geregeld door Gerard, de eigenaar van Tayari-safari. Heerlijke dagen doorgebracht in het mikumipark. Daarna door naar zanzibar voor een ontdekkingsreis door lokale stad stonetown, kruidentour, grote schildpadden op prisoneiland en ... Zwemmen met dolfijnen. Medewerkers en Gerard hartelijk bedankt! Henny, arend, remon, yvette, Chris, sebrenne, dion, Dani, Quinta en Kyano.

Heerlijke vakantie in Tanzania (Familie Safari en Zanzibar)

Henny Veerman (17 september 2015)

Deze zomer hebben wij met 6 personen (3 volwassenen en 3 jongens van 20, 18 en 15 jaar) met Tayari Safari de Familiesafari & Zanzibar gedaan. Wij hebben een geweldige vakantie gehad! Nadat we geboekt hadden lazen we de hele nare recensie. Dat was wel even schrikken en we hadden er echt een paar dagen pijn in de buik van. Gelukkig waren er inmiddels ook een aantal positieve recensies te lezen en na het email en Skype contact met Gerard gingen we met vertrouwen ons avontuur tegemoet.

Lees meer...
We werden keurig opgehaald op het vliegveld in Dar Es Salaam. Tijdens de reis naar Ndege Beach (thuisbasis van Tayari Safari) maakten we meteen kennis met het verkeer, wat een stuk chaotischer is dan Nederland. Op Ndege Beach werden we aller hartelijkst ontvangen door Gerard en zijn mensen. Lazaro (kok) had een heerlijke maaltijd voor ons bereid.

Gelukkig (achteraf) begon onze kampeersafari pas op dag 4, want 2 van de jongens werden ziek van de malariapillen. Overigens was het absoluut geen straf om daar te zijn; spelletjes, tafeltennissen, lekker lezen, strand, markt, Mahaba Beach; kortom een leuke start om kennis te maken met de cultuur, onze gids (Aziz), kok (Lazaro) en automonteur (Joseph). Maar ook met Franky en David was het erg gezellig.

Op dag 4 vertrokken we met 2 auto’s; 1 waar wij in zaten en 1 voor de bagage en kookuitrusting. De reisdagen waren soms wel wat lang, maar er was zoveel te zien onderweg, dat het ons niet deerde. En autopech of lekke banden hebben wij niet gehad! Aziz, tevens onze gids, was een prima chauffeur en wist ons veel te vertellen over de natuur, de parken en de dieren. En Lazaro zorgde er elke avond weer opnieuw voor dat we heerlijk te eten kregen. Toen we eenmaal bij Fanaka waren aangekomen, nam Vincent de kookkunsten van Lazaro over. Ook dat was heel goed verzorgd en het heeft ons absoluut aan niets ontbroken! Het was erg leuk om de verschillende families onderweg her en der tegen te komen en verhalen uit te wisselen. En ook de kinderen vermaakten zich ’s avonds uitstekend met elkaar.

We hebben heel veel dieren gezien en de Big 5 gespot. Het ene dier wel net iets dichterbij dan het andere. De parken waren divers en er zat een goede opbouw in. We sloten af met de Usembara Mountains. Dat vonden we ook erg leuk; de natuur was daar weer van zo’n andere dimensie en een wandeling met een gids door het dorp (erg leuk!) bracht ons op een uitkijkplek die we niet licht zullen vergeten; adembenemend mooi!

Wij hebben gekozen voor de kampeersafari. Dat is ons op zich prima bevallen. De campings waren prima, al mag je de sanitaire voorzieningen niet vergelijken met die in Europa. Maar daar wen je snel genoeg aan en een keer je haar wassen met koud water is best verfrissend. De tentjes waren snel op te zetten en af te breken. Het is handig om voor de safari een kleinere tas mee te nemen, want een grote koffer past echt niet in de tent! We sliepen echter wel op dunne matjes en na twee weken verlangden we (de volwassenen, want de jongens hadden nergens last van) wel weer naar een matras. En dat kwam prima uit, want na twee nachten terug bij Ndege Beach (hartstikke leuk om iedereen weer even te zien), vertrokken we met de boot naar Zanzibar.

In de haven van Stone Town werden we netjes volgens afspraak opgehaald en met de auto naar het resort White Rose gebracht. Hier werden we verwelkomd door vreselijk aardige mensen en een heerlijk drankje! Onze kamers waren luxe; warm water, een bed, elke ochtend creatief opgemaakt en versierd met verse bloemen. Toen een van de jongens 20 werd op Zanzibar, sprong het hele personeel daar op in met een taart (met naam en 20 erop), een lied en een diner bij kaarslicht aan het zwembad: helemaal super en een prachtige herinnering! Op Zanzibar hebben we verder vooral geluierd, gezwommen en gelezen. We een snorkelexcursie gedaan en we zijn een dag naar Prison Island en Stone Town geweest. Deze laatste excursie moest ook wel, want betalen met creditcard kon niet en pinautomaten hebben ze alleen in Stone Town. Wij zijn in totaal 8 dagen op Zanzibar geweest en dat vonden wij ruim voldoende.

Al met al hebben we een geweldige reis gehad waar we met heel veel plezier op terugkijken. De mensen van Tayari Safari waren allemaal even hartelijk en behulpzaam en het was goed georganiseerd. Voor ons heerlijk, want wij kennen Afrika niet en we voelden ons in goede en veilige handen. Wij bevelen Tayari Safari aan, aan iedereen die een goed georganiseerde en avontuurlijke, maar niet overdreven luxe, vakantie wil beleven.

Familie van Kaam - Veerman

Top vakantie safari en Zanzibar

Martin en Kim (13 september 2015)

wij kunnen het woord geweldig niet genoeg herhalen.
wat een top vakantie was dit. mensen zijn onwijs vriendelijk , behulpzaam. 
we werden opgehaald van vliegveld(dar es salaam )door Josef.
toen we aankwamen in het verblijf om te kunnen slapen werden we verwelkomt door Frankie(tuin man) en Samuel(de kok) naar onze kamer begeleid.

Lees meer...
volgende ochtend stond het ontbijt klaar met alles er op en eraan. Gerard die de hele reis heeft georganiseerd kwam bij ons voor een kopje koffie te drinken en uitleg te geven over hoe en wat nu verder. David(die gids was in de buurt en ons een schonen kamer en bed verzorgde)was er voor alle vragen die we hadden.de dag dat we op safari gingen hadden we een binnenlandse vlucht naar mikumi(scheelde veel tijd(6uur) en gehobbel onder weg)we werden door George(gids en chauffeur) op het park opgehaald van landingsbaan op mikumi vervolgens hebben we ons ingeschreven op het park. daar hebben we geweldigen dingen gezien de foto's die je bij de info ziet zijn echt en nog meer GEWELDIG wat een ervaring.na de safari hadden we weer een binnenlandse vlucht terug naar dar es salaam wederom alles top geregeld bij Gerard zn. verblijf hebben we nog een museum bezocht en div privé strandjes en natuurlijk de markt. toen nog wat relax tijd op Zanzibar van af dar es salaam met de boot naar Zanzibar en toen in hotel White rosé verbleven witte stranden en palm bomen super geweldig genoten. TIP neem vanaf Zanzibar-Town dollars mee naar je hotel. je moet alle excursies en drankjes cash betalen en je kan daar negens pinnen(anderhalf uur rijden naar de dichtbij zijnde pinautomaat Gerard en alle die dit voor ons mogelijk hebben gemaakt super bedankt dikke kus martin en kim.